என்னவாயிற்று நதிநீர் வாரியச் சட்டம்? - பழ. நெடுமாறன்

                                   

பிரதமர் தலைமையிலான காவிரி ஆணையம் பிறப்பித்த ஆணையைச் செயற்படுத்தாத கர்நாடக அரசுக்கு உச்ச நீதிமன்றம் கடும் கண்டனம் தெரிவித்ததோடு, அந்த ஆணையத்தின் உத்தரவை ஏற்று தமிழகத்துக்கு விநாடிக்கு 9 ஆயிரம் கனஅடி நீரைத் திறந்துவிடவேண்டும் என்றும் அந்த நீரைக் கடந்த செப்டம்பர் 20 ஆம் தேதி முதல் அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி வரை கணக்கிட்டு வழங்க வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது. ஆனால், அதற்கு எதிராக "பந்த்', போராட்டம் நடத்தப்போவதாகக் கன்னட அமைப்புகள் அறிவித்துள்ளன.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவின்பேரில் காவிரி ஆணையக் கூட்டத்தை பிரதமர் கூட்டி அதில் விநாடிக்கு 9 ஆயிரம் கனஅடி நீரைக் கர்நாடகம் திறந்துவிட வேண்டும் என ஆணை பிறப்பித்தார். அந்த ஆணையை ஏற்க மறுப்பதாக கர்நாடக முதலமைச்சர் பகிரங்கமாக அறிவித்து ஆணையக் கூட்டத்திலிருந்தும் வெளிநடப்பு செய்தார். பிரதமரின் ஆணையை மீறியதோடு மட்டுமல்லாமல் உச்ச நீதிமன்றத்தையும் கர்நாடக முதலமைச்சர் அவமதித்துள்ளார்.

ஏற்கெனவே காவிரி நடுவர் மன்றம் அளித்த இடைக்காலத் தீர்ப்பினையும் இறுதித் தீர்ப்பினையும் கர்நாடகம் ஏற்க மறுத்துவிட்டது. தொடர்ந்து இந்திய அரசியல் சட்டத்தை மதியாதப் போக்கில் கர்நாடகம் நடந்து வருகிறது. அதற்கு எதிராக உறுதியான நடவடிக்கையை மத்திய அரசு மேற்கொள்ளாததின் விளைவாகவே தமிழகக் காவிரிப் பாசன விவசாயிகள் பெரும் இழப்புக்கும் சொல்லொணாத் துயரங்களுக்கும் உள்ளாகியுள்ளார்கள்.

கடந்த 1968-ம் ஆண்டிலிருந்து 44 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தமிழகம் கர்நாடக அரசினாலும் மத்திய அரசினாலும் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்பட்டு வருகிறது. பிரதமர்களான இந்திரா காந்தி முதல் மன்மோகன் சிங் வரை காவிரிப் பிரச்னையில் தமிழகத்திற்கு அநீதி இழைத்து ஓரவஞ்சனையுடன் நடந்து கொண்டனர். காவிரி நடுவர் மன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் ஆகியவை வழங்கிய தீர்ப்புகளை மதிக்கவோ தமிழகத்திற்குத் தண்ணீர் தரவோ கர்நாடகம் மறுத்தபோது பிரதமர்களாக இருந்தவர்கள் அரசியல் சட்டப்படி தாங்கள் ஆற்றவேண்டிய கடமைகளை நிறைவேற்றாமல் செயலற்றுப் போனார்கள் அல்லது புறக்கணித்தார்கள்.

உச்ச நீதிமன்றம் தலையிட்டு பிரதமரின் ஆணைப்படி நடக்கவேண்டும் என உத்தரவு பிறப்பிக்க வேண்டிய நிலைமை இருப்பது வெட்கக்கேடானதாகும். நாட்டின் பிரதமருக்கு உள்ள மரியாதையைப் பார்த்து உலகம் நகைக்கும் நிலை இருப்பது அப்பதவிக்கே அவமானகரமானதாகும்.

1968 ஆம் ஆண்டு காவிரி நீர்ப் பங்கீடு பற்றிய பேச்சுவார்த்தைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. மத்திய பாசனத் துறை அமைச்சர் கே.எல். ராவ் முயற்சியிலும் தலைமையிலும் தொடர்ந்து கர்நாடகம், தமிழ்நாடு, கேரளம் ஆகியவற்றின் முதலமைச்சர்கள் பலமுறை பேச்சு நடத்தினார்கள். இந்தப் பேச்சுகளில் எந்த முடிவும் ஏற்படவில்லை. 1970 ஆம் ஆண்டில் பேச்சு பயனளிக்கும் என்ற நம்பிக்கையை மத்திய பாசன அமைச்சர் இழந்துவிட்டார் என்றாலும் நடுவர் குழுவினை அமைக்க இந்திய அரசு முன்வரவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதற்கிடையில் ஹேமாவதி, கபினி திட்டங்களின் கட்டுமானப் பணிகளைக் கர்நாடகம் தொடங்கிவிட்டது.

வேறுவழியில்லாத நிலைமையில் 1971 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசையும் கர்நாடக அரசையும் பிரதிவாதிகளாகக் குறிப்பிட்டு தமிழக அரசு, உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தது. இந்திய அரசு நடுவர் மன் றத்தை அமைக்க வேண்டும் என்பதுதான் வழக்காகும். இந்திய அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த பதில் வாக்குமூலத்தில், சட்டப்படி இனியும் பேச்சுகளால் பயனில்லை என்ற முடிவுக்கு மத்திய அரசு வந்தால்தான் நடுவர் மன்றம் அமைக்க முடியும் என்று கூறியது.

1972 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரதமர் இந்திராவிடம் அப்போது தமிழக முதலமைச்சராக இருந்த மு. கருணாநிதி இப்பிரச்னை குறித்துப் பேசினார். வழக்கைத் திரும்பப்பெற்றால் பேச்சுகளை மீண்டும் நடத்தித் தீர்வு காண உதவுவதாக இந்திரா அளித்த வாக்குறுதியை நம்பி, வழக்கை தமிழக அரசு வாபஸ் பெற்றது. அதே ஆண்டில் மே மாத இறுதியில் மூன்று மாநில முதலமைச்சர்கள் கூடிப் பேசியதன் விளைவாக, "காவிரி உண்மை அறியும் குழு' ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. 1973 ஆம் ஆண்டு கடைசியில் தில்லியில் 3 மாநில முதலமைச்சர்களும் இந்தியப் பாசன அமைச்சரும் "காவிரி உண்மை அறியும் குழு'வின் அறிக்கையை ஆராய்ந்தார்கள். அந்த அறிக்கையில் சொல்லப்பட்டுள்ள புள்ளிவிவரங்கள் சரியானவை என்று மூன்று மாநிலங்களாலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.

1974 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் இறுதியில் தில்லியில் கூடிய மூன்று மாநில முதல்வர்களும் "காவிரிப் பள்ளத்தாக்கு அதிகார அமைப்பு' ஏற்படுத்தும் யோசனையை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால், இந்த அமைப்பை நிறுவ வேண்டிய மத்திய அரசு அவ்வாறு செய்யாமல், தானே தீர்வுகாண முயன்றதால் பேச்சுகள் பயனற்றுப்போயின. 1971 ஆம் ஆண்டில் நடுவர் மன்றம் அமைக்க வேண்டும் என்று கோரி உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தாக்கல் செய்த தமிழக அரசு 1990-ம் ஆண்டு வரையில் கர்நாடக அரசுடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்திய தவறைச் செய்தது. பேச்சு வார்த்தை நடைபெறும்போது உச்ச நீதிமன்றம் தலையிட முடியாது. கர்நாடகம் திட்டமிட்டுப் பேச்சுவார்த்தையை 19 ஆண்டுகளாக நீடித்துக்கொண்டே சென்றது.

1990 ஆம் ஆண்டு நடுவர் மன்றத்தை அமைக்க வேண்டும் என உச்ச நீதிமன்றத்தில் தமிழகம் மீண்டும் முறையீடு செய்தது. அப்போது கர்நாடக முதலமைச்சராக இருந்த பங்காரப்பா தலைமையில் முன்னாள் முதலமைச்சர்களான குண்டுராவ், இராமகிருஷ்ண ஹெக்டே, எஸ்.ஆர். பொம்மை ஆகியோர் வெவ்வேறு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் ஒன்றுசேர்ந்து தில்லிக்குச் சென்று பிரதமர் வி.பி.சிங்கைச் சந்தித்து நடுவர் மன்றத்தை அமைக்கக்கூடாது என்று வற்புறுத்தினார்கள். கர்நாடகத்தின் இந்த நெருக்குதலை பிரதமர் வி.பி.சிங்கினால் மீறமுடியவில்லை.

பன் மாநில நதிநீர் பிரச்னைச் சட்டத்தின் 4-1 பிரிவின்படி நடுவர் மன்றத்தை அமைப்பதற்கான அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கே உண்டு. ஆனால், பிரதமர் வி.பி.சிங் அவ்வாறு செய்யாமல் உச்ச நீதிமன்றம் என்ன ஆணையிடுகிறதோ அவ்வாறே நடந்துகொள்ளத் தீர்மானித்தார். இந்திய அரசின் தலைமை வழக்கறிஞர் உச்ச நீதிமன்றத்தில் இதைத் தெரிவித்தார். அதன் பின் உச்ச நீதிமன்றம் நடுவர் மன்றத்தை அமைக்க மத்திய அரசுக்கு ஆணை பிறப்பித்தது.

1990 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 2 ஆம் தேதி நடுவர் மன்றம் அமைக்கப்பட்டது. 1991 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 21 ஆம் தேதி நடுவர் மன்றம் இடைக்கால ஆணையைப் பிறப்பித்தது. கர்நாடக அரசு இந்த ஆணையை ஏற்க மறுத்தது. அத்துடன் அது நிற்கவில்லை. 1991 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 25 ஆம் தேதி "காவிரிப் பாசனச் சட்டம்' என்ற பெயரில் ஓர் அவசரச் சட்டத்தை கர்நாடக அரசு பிறப்பித்தது. நடுவர் மன்றத்தின் இடைக்கால ஆணையைச் செயலற்றதாக்குவதே இச்சட்டத்தின் நோக்கமாகும்.

இந்த அவசரச் சட்டம் சகல நியாயங்களுக்கும் எதிரா னது என்பதைத் தமிழகம் இந்திய அரசுக்குச் சுட்டிக்காட்டி முறையிட்டது. இச்சட்டத்திற்கு குடியரசுத் தலைவரின் அங்கீகாரம் அளிக்காமல் மத்திய அரசே நடவடிக்கை எடுத்திருக்க முடியும். ஆனால், அவ்வாறு செய்யாமல் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவருக்கு இச்சட்டத்தை அனுப்பி அவர் அதை உச்ச நீதிமன்றத்தின் பரிசீலனைக்கு அனுப்பினார். உச்ச நீதிமன்றம் 1991 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 22 ஆம் தேதி கர்நாடக அரசு பிறப்பித்த அவசரச் சட்டம் இந்திய அரசியல் சட்டத்திற்கு எதிரானது என்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பை அளித்தது. இத்தீர்ப்பை உடனடியாக மத்திய அரசின் கெஜட்டில் பிரசுரிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஆணையை மட்டுமல்ல, நடுவர் மன்றம் அளித்த இடைக்காலத் தீர்ப்பினையும் கெஜட்டில் பிரசுரிக்க மத்திய அரசு வேண்டுமென்றே தயங்கியது. மத்திய அரசு நடுவர் மன்றத்தின் இடைக்காலத் தீர்ப்பினையும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினையும் கெஜட்டில் பதிப்பித்தால்தான் இந்தத் தாவாவில் சம்பந்தப்பட்ட மாநிலங்கள் அதை ஏற்று நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். ஆனால், இந்திய அரசு அவ்வாறு செய்யாததின் விளைவாக இந்தத் தீர்ப்புகள் யாரையும் கட்டுப்படுத்தும் வலிமையற்றுக் கிடக்கின்றன.

மத்திய அரசிடம் தமிழக அரசு பல தடவை முறையிட்டபோதும் எந்தப் பயனும் இல்லை. எனவே தமிழக முதலமைச்சராக இருந்த ஜெயலலிதா 1993 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 18 ஆம் தேதி உண்ணா நோன்பை மேற்கொண்டார். 4 நாட்கள் அவர் மேற்கொண்ட உண்ணாநோன்பின் எதிரொலி டில்லியைச் செயல்படவைத்தது. அப்போதைய பிரதமர் பி.வி. நரசிம்மராவ் மத்திய பாசனத் துறை அமைச்சரான வி.சி. சுக்லாவை அனுப்பி, தமிழக முதலமைச்சருடன் பேச்சு நடத்தி இறுதியாகக் காவிரிப் பிரச்னை சம்பந்தமாக இரண்டு குழுக்களை அமைக்கப் போவதாக அறிவித்தார். காவிரியில் திறந்துவிடப்படும் தண்ணீரின் அளவைக் கண்காணிக்க ஒரு குழுவையும் அதை நடைமுறைப்படுத்த மற்றொரு குழுவையும் நியமிக்கப்போவதாக அறிவித்து உண்ணாவிரதத்தை முடித்து வைத்தார்.

இந்த அறிவிப்பை ஏற்று கர்நாடகம் காவிரியில் நீரைத் திறந்துவிடவேண்டும் என்று ஆணையிடுமாறு நடுவர் மன்றத்தில் தமிழக அரசு முறையிட்டது. அதை நடுவர் மன்றம் ஏற்றுக்கொண்டு டிசம்பர் 19 ஆம் தேதி கீழ்க்கண்ட ஆணையைப் பிறப்பித்தது. உடனடியாக தமிழ்நாட்டுக்கு 11 டிஎம்.சி. தண்ணீரை அளிக்குமாறு உத்தரவிட்டது. ஆனால், இந்த ஆணையை மதிக்க கர்நாடகம் மறுத்துவிட்டது. இதன் விளைவாக மீண்டும் உச்ச நீதி மன்றத்தில் தமிழக அரசு முறையிட்டது.

உச்ச நீதிமன்றம் தலையிட்டு உடனடியாக ஆவன செய்யுமாறு இந்தியப் பிரதமருக்கு ஆணை பிறப்பித்தது. இந்தியப் பிரதமர் பி.வி. நரசிம்மராவ், நடுவர் மன்றம் கூறியபடி 11 டி.எம்.சி. தண்ணீருக்குப் பதில் 6 டி.எம்.சி. தண்ணீரைத் திறந்துவிட ஆணையிட்டார். மறுபடியும் தமிழகத்தை மத்திய அரசு வஞ்சித்தது.

2007 ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் நடுவர் மன்றம் இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியது. ஆனால், இந்தத் தீர்ப்பையும் கர்நாடகம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டது. மத்திய அரசும் இந்தத் தீர்ப்பை தனது கெஜட்டில் பதிப்பிக்கவில்லை. எனவே அது செயல்படாத தீர்ப்பாகவே இன்னமும் இருந்து வருகிறது.

பிரதமராக வாஜ்பாய் பதவி ஏற்றபோது பிரதமரும் 4 மாநிலங்களின் முதல்வர்களும் அடங்கிய குழுவை உருவாக்கினார். இந்தக் குழுவிற்கு உதவியாக சம்பந்தப்பட்ட மாநில தலைமைச் செயலாளர்களையும், மத்திய நீர்ப்பாசனத்துறை செயலாளரையும் கொண்ட குழு அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழுக்கள் அதிகாரமற்ற குழுக்களாகும். எனவே இத்தகைய குழுக்களினால் எத்தகைய நடவடிக்கையையும் எடுக்க முடியவில்லை.

சட்டப்படி மத்திய அரசு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதற்கு முன்வரவில்லை. 1956 ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட நதிநீர் வாரியச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி காவிரிப் பள்ளத்தாக்கு அதிகார அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

உச்ச நீதிமன்றம், நடுவர் மன்றம் ஆகியவை அளித்தத் தீர்ப்புகளைக் கர்நாடகம் மதிக்கவில்லை என தமிழகம் மத்திய அரசிடம் புகார் செய்தவுடன் மேலே கண்ட சட்டத்தின் 41 பிரிவின்படி "காவிரிப் பள்ளத்தாக்கு அதிகார அமைப்பை' மத்திய அரசு அமைத்து அதை தனது கெஜட்டிலும் பதிப்பித்திருக்க வேண்டும். இச்சட்டத்தில் இந்த அமைப்பின் தலைவராகவும் உறுப்பினர்களாகவும் நியமிக்கப்படக் கூடியவர்களுக்கு என்னென்ன தகுதிகள் இருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு என்னென்ன அதிகாரங்கள் உள்ளன என்பது பற்றி விரிவாகவும் தெளிவாகவும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

இச்சட்டத்தின் 221 (சி) பிரிவில் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி அதிகார அமைப்பின் ஆலோசனையை சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசுகள் ஏதாவது மீறினால் வாரியம் உடனடியாக ஒரு நடுவரை உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் ஆலோசனையுடன் நியமிக்கும். உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் அல்லது உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் ஒருவர் இவ்வாறு நியமிக்கப்படலாம். இந்த நடுவரின் தீர்ப்பே இறுதியானது. பிரச்னையில் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து மாநிலங்களையும் இத்தீர்ப்புக் கட்டுப்படுத்தும் உடனடியாக இத்தீர்ப்பை ஏற்றுச் செயல்படுத்துவது சம்பந்தப்பட்ட மாநிலங்களின் நீங்காத கடமையாகும்.

இச்சட்டத்தில் இவ்வளவு தெளிவாக எல்லாம் சொல்லப்பட்டிருந்தும் நதிநீர் வாரியச் சட்டத்தை 1956 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இதுவரை மத்திய அரசு பயன்படுத்தவேயில்லை என்பதும் இது செயலற்றச் சட்டமாக இன்றுவரை கிடக்கிறது என்பதும் மிகமிக வருந்தத்தக்கதாகும்.

1974 ஆம் ஆண்டிலேயே காவிரிப் பள்ளத்தாக்கு அதிகார அமைப்பை ஏற்படுத்த கர்நாடகம், கேரளம், தமிழகம் ஆகிய 3 மாநிலங்களும் ஒப்புக்கொண்டன. ஆனால், கடந்த 38 ஆண்டுகளாக அதை அமைக்க மத்திய அரசு முன்வரவில்லை.

உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பிற்குப் பிறகாவது இந்த அமைப்பை ஏற்படுத்த மத்திய அரசு முன்வர வேண்டும். மத்திய அரசின் இந்த அலட்சியப் போக்கு மாநிலங்களுக்கிடையே மோதலை அதிகமாக்குவதோடு இந்திய அரசியல் சட்டப்படி அமைக்கப்பட்ட உச்ச நீதிமன்றம் போன்ற உயர் அமைப்புகளையும் யாரும் மதிக்காத நிலையை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதையும் இறுதியில் தேச ஒருமைப்பாடு என்பது சிதறுண்டு போகும் என்பதையும் மத்திய அரசு உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.

http://dinamani.com/

தமிழகத் தமிழர்களை விடவும் இந்தியாவிற்கு மகிந்த முக்கியமானவரா?

                         

இந்தியாவிலுள்ள சாஞ்சியில் நிறுவப்படவுள்ள ஒரு பௌத்த பல்கலைக்கழகத்துக்கு அடிக்கல் நாட்டும் விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காக சிறீலங்காவின் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவை அழைத்து இந்திய மத்திய அரசும், அதற்குத் துணையான எதிர்க்கட்சியான பாரதிய ஜனதா கட்சியும் பலத்த அடியை வாங்கியுள்ளன. பல்கலைக்கழகம் அமைக்கப்படும் மத்திய பிரதேச மாநிலத்திற்கு சென்ற மகிந்தவிற்கு அந்த மாநிலத்தின் எல்லைவரை படை திரட்டிச்சென்று எதிர்த்துவிட்டு வந்திருக்கின்றார் ம.தி.மு.க. பொதுச்செயலர் வைகோ. வைகோ அவர்களுடன் மிகவும் நீண்ட பயணம் செய்த ஆயிரக்கணக்கான உணர்வாளர்கள், சுமார் 40 மணி நேரங்களுக்கு மேலாக வீதியில் இருந்து தங்களது எதிர்புப் போராட்டத்தை நடத்தியிருக்கின்றார்கள்.

அவர்களை, மகிந்த நின்றிருந்த இடத்திற்கு செல்ல அனுமதிக்காத அந்த மாநிலத்தின் காவல்துறை அதிகாரி, அவர்களது போராட்டத்தை பார்த்து நெகிழ்ந்து தலைமைதாங்கிச் சென்ற வைகோ அவர்களுக்கு மாலை மரியாதை செய்து கௌரவத்துடன் திருப்பியனுப்பி வைத்திருக்கின்றார். சட்டத்திற்கு உட்பட்டு அந்த மாநில அதிகாரி அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தியபோதும், தனது மனச்சாட்சிக்கு உடன்பட்டே அவர்களுக்கு மாலை மரியாதை கொடுத்து திருப்பி அனுப்பியிருக்கின்றார். இது அந்த மாநிலத்தின் காவல்துறை அதிகாரிக்கும் மகிந்தவின் வருகையில் உடன்பாடு இருந்திருக்கவில்லை என்பதை நிரூபிக்கப்போதுமானது.

இந்தியத் தலைவர்கள் வரும்போது இல்லாத அளவிற்கு மகிந்தவின் வருகைக்கு இத்தனை கெடுபிடிகளா என அந்த மாநிலத்தின் மக்கள் கூட கடும் சினம் வெளியிட்டுள்ளார்கள். ‘மகிந்தவின் பயணத்தினால் மத்திய பிரதேச மாநிலத்தில் உள்ள போபால் தொடக்கம், சாஞ்சி வரையிலான கிராமங்களில் பாதுகாப்புக் கெடுபிடிகள் மிக அதிகமாகக் காணப்பட்டதாக’ ‘ரைம்ஸ் ஒவ் இந்தியா’ செய்தி வெளியிடுகின்றது. போபாலுக்கும் சாஞ்சிக்கும் இடைப்பட்ட 45 கிலோ மீற்றர் நீளமான பிரதேசத்தில் உள்ள கிராமங்களில் அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச் சட்டம் நடைமுறையில் இருந்தது.

போக்குவரத்து ஒருநாள் முன்னதாகவே நிறுத்தப்பட்டு, கடைகள், விடுதிகள், உணவகங்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டு, போபாலின் புறநகர் கிராமமான சுகிசெவனியா தொடக்கம் சாஞ்சி வரையான கிராமங்களில் இருந்த கிராமவாசிகள் வெளியே வரத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது என அந்த ஊடகம் குற்றம்சாட்டுகின்றது. தனது நாட்டு மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையை சீர்குலைத்து, இத்தனை உச்ச பாதுகாப்புக் கொடுத்து அகிம்சையைப் போதித்த புத்தரின் பெயரால் அமைக்கப்படும் பல்கலைக்கழகத்தின் அடிக்கல்லை ஒரு இனப்படுகொலையாளி என்று குற்றம்சாட்டப்படுபவரைக் கொண்டுவந்து நாட்டவேண்டிய அவசியம் ஏன் இந்தியாவிற்கு ஏற்பட்டது?

அடிக்கல்நாட்ட இனப்படுகொலையாளி மகிந்தவைத்தான் அழைக்கவேண்டும் என்ற அவசியம் இந்தியாவிற்கு கிடையாது. பௌத்த நெறியைச் சரியான வழியில், தீவிரமாகப் பின்பற்றுகின்ற இந்தியாவின் விருப்பத்திற்குரிய தலாய் லாமா உட்பட எத்தனையோ தலைவர்கள் வெவ்வேறு நாடுகளில் இருக்கின்றார்கள். ஆனாலும் அவர்களை எல்லாம் தவிர்த்து மகிந்தவை அழைத்து இந்தியா ஏன் கௌரவிக்க முனைந்து அவமானப்படுகின்றது?

இந்திய மத்திய அரசைத் தீர்மானிக்கக்கூடியளவிற்கு பலம்பொருந்திய தமிழக மாநில கட்சிகள். அந்தக் கட்சிகள் அனைத்துமே சிறீலங்காவிற்கு ஆதரவான நடவடிக்கைகளை புறக்கணிக்க முயல்கின்றன. தமிழக ஆளும் கட்சி சிங்கள இராணுவத்திற்கு வழங்கப்படும் பயிற்சிகளுக்கு கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றது. சிங்கள விளையாட்டு வீரர்களையும் தமது மாநிலத்தில் பயிற்சி அளிக்க மறுத்து திருப்பியனுப்புகின்றது. இனப்படுகொலை நடத்திய மகிந்த ராஜபக்சவிற்கு சர்வதேச நீதிமன்றம் ஊடாக தண்டனை பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி வழக்கும் தாக்கல் செய்கின்றது.

தமிழகத்தில் உள்ள பெரும்பான்மையான அனைத்துக் கட்சிகளும் இவற்றை வலியுறுத்துகின்றன. தமிழக மக்களும் அதனையேதான் விரும்புகின்றார்கள். இல்லாதுபோனால் சிறீலங்காவில் இருந்து சென்ற யாத்திரிகர்கள் குழு மீது தமது கோபத்தை, எதிர்ப்பை அவர்கள் வெளிக்காட்டியிருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் தனது நாட்டின் ஒரு மாநில மக்களினதும் கட்சிகளினதும் எதிர்ப்பைப் புறக்கணித்துவிட்டு, மகிந்தவிற்குச் செங்கம்பளம் விரித்து வரவேற்க வேண்டியதன் அவசியம் இந்திய மத்திய அரசுக்கு ஏன் ஏற்படுகின்றது?

தமிழக மாநிலக் கட்சிகளினதும், மக்களினதும் எதிர்ப்பையும் விட்டுவிடுவோம். இந்தியா செங்கம்பளம் விரித்து வரவேற்கும் சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் எவரும் இந்தியாவிற்கு ஆதரவாக அல்லது சார்பாக என்றுமே செயற்பட்டதில்லையே. கடந்தகால வங்தேசப் போர், சீனப் போர்களை விட்டுவிடுவோம். தற்போதும்கூட இந்தியாவிற்கு பாதகமான கள நிலைமைகளையே இலங்கைத் தீவில் உருவாக்கி வைத்திருக்கின்றார்கள். சீனாவும், பாகிஸ்தானும் இந்தியாவிற்கு எதிராகக் காய்களை நகர்த்தும் களமாக இலங்கைத் தீவை பாவித்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதற்கு அண்மையில் கூட பல ஆதாரங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன. இந்த நிலையிலும் சிங்கள தேசத்தை இந்தியா அரவணைத்துச் செல்லவேண்டிய அவலம் எதற்காக?

‘சின்னச் சின்ன சம்பவங்களுக்காக சிறீலங்காவுடனான நட்புறவு வீழ்ச்சியடைவதற்கு இடமளிக்க மாட்டோம்’ என்று இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் கூறுகின்றார். சின்னப் பொறிதான் பெரிய தீயை உண்டாக்குகின்றது என்பது மன்மோகன் சிங்கிற்கு புரியதா என்ன? ஈழத் தமிழர்களை விட்டுவிடுங்கள், தமிழகத் தமிழர்களை விடவும், அங்குள்ள கட்சிகளை விடவும் மகிந்த இந்தியாவிற்கு அத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவாரா என்ன?

ஆசிரியர் தலையங்கம்
நன்றி : ஈழமுரசு

வடக்கு கிழக்கு படைக்குவிப்பு! சர்ச்சைக்குரிய புள்ளி விபரங்கள்!

         

விடுதலைப் புலிகளுக்கு ௭திரான போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர், வடக்கு, கிழக்கில் நிலைகொண்டுள்ள படையினரின் செறிவு தொடர்பான சர்ச்சை அவ்வப்போது வெடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதுவும் கடந்த ஒரு ஆண்டில் இந்தச் சர்ச்சை தீவிரமடைந்துள்ளது ௭ன்று சொல்லாம்.

போர் முடிவுக்கு வந்து மூன்றேகால் ஆண்டுகளாகி விட்டன. இந்தநிலையில், ௭தற்காக அங்கு பெருந்தொகைப் படையினரைக் குவித்து வைத்திருக்க வேண்டும் ௭ன்ற கேள்வி உள்நாட்டில் மட்டும் ௭ழவில்லை. இலங்கைத்தீவின் ௭ல்லைகளையும் தாண்டி, சர்வதேச அளவிலும் அது ௭திரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அண்மையில் கொழும்பு வந்த, அமெரிக்காவின் உதவி இராஜாங்கச் செயலர் ரொபேட் ஓ பிளேக், வடக்கில் நிலை கொண்டுள்ள படைகளைக் குறைக்க வேண்டும் ௭ன்றும், சிவில் நிர்வாகத்தில் அவர்களின் தலையீடுகளை இல்லாதொழிக்க வேண்டும் ௭ன்றும் வலியுறுத்தியிருந்தார். ஆனால் அரசாங்கம் இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளும் நிலையில் இல்லை ௭ன்றே கூற வேண்டும்.

அதேவேளை, வடக்கு, கிழக்கில் அளவுக்கதிகமான படையினரைக் குவித்து வைத்துள்ள அரசாங்கம், அதற்கான நியாயங்களைக் கூறத் தவறவும் இல்லை. ‘௭ங்கெங்கு படையினரை நிறுத்தி வைக்க வேண்டும் ௭ன்று யாரும் ௭மக்குச் சொல்லித்தர வேண்டியதில்லை, நாம் ௭ங்கேயும் நிறுத்தி வைப்போம், ஏனென்றால் இது ௭மது நாடு, நாம் ஒன்றும் வெளிநாடுகளில் ௭மது படைகளை நிறுத்தி வைக்கவில்லை’ ௭ன்றளவில் தான் அரசின் பதில் உள்ளது.

சுஸ்மா சுவராஜ் தலைமையிலான இந்திய நாடாளுமன்றக் குழு, ஜனாதிபதியைச் சந்தித்த போது வடக்கில் இருந்து படைகளைக் குறைக்க வலியுறுத்தியது. அதற்கு அவர், ‘அப்படியானால் வடக்கில் இருந்து அகற்றப்படும் படையினரை ௭ங்கே கொண்டு போய் நிறுத்துவது? இந்தியாவுக்கா அனுப்பமுடியும்?’ ௭ன்று கேட்டு அவர்களின் வாயை அடைத்திருந்தார்.

இப்படியாக அடிக்கடி சர்ச்சைகளைக் கிளப்பி வரும் இந்த விவகாரம் குறித்து, கடந்தவாரம் இந்தியாவின் ‘இந்து‘ நாளேட்டில் நிருபமா சுப்ரமணியன் ஒரு கட்டுரையை ௭ழுதியிருந்தார். அதில் இலங்கை இராணுவத்தின் மொத்தமுள்ள 19 டிவிஷன்களில் 16 டிவிஷன்கள் வடக்கு, கிழக்கிலேயே நிலை கொண்டுள்ளதாக குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஒரு டிவிஷனில் 7000 தொடக்கம் 8000 வரையான படையினர் இருப்பர் ௭ன்ற கணக்கில் பார்த்தால், மொத்தம் 85,000 படையினர் வடக்கு, கிழக்கில் நிலைகொண்டிருப்பர் ௭ன்றும் அவர் கூறியிருந்தார். இலங்கை இராணுவத்தின் உள்ளக அறிக்கை ஆவணம் ஒன்றின் அடிப்படையிலானதே அந்த கணிப்பு. ஆனால் இதனை இலங்கை இராணுவப் பேச்சாளர் பிரிகேடியர் ருவான் வணிகசூரிய மறுத்துள்ளார்.

நாட்டின் மொத்த நிலப்பரப்பில் 35 வீதத்தையும் கடற்பரப்பில் 65 வீதத்தையும் கொண்டுள்ள வடக்கு, கிழக்கில் வெறும் 40 வீதத்துக்கும் குறைவான படையினரே நிலைகொண்டுள்ளதாக அவர் பதிலளித்துள்ளார். உண்மை நிலை இந்த இரண்டு தகவல்களையும் விட வித்தியாசமானது.

இலங்கை இராணுவத்தின் மூன்றில் இரண்டு பகுதிக்கும் மேல் வடக்கு, கிழக்கிலேயே நிலைகொண்டுள்ளது ௭ன்பதே உண்மை நிலை.

போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர், 2009 டிசம்பரில் யாழ்ப்பாணத்தில் 27 ஆயிரம் படையினர் நிலைகொண்டிருந்ததாகவும், தற்போது அங்கு வெறும் 15ஆயிரம் படையினரே நிலைகொண்டுள்ளதாகவும் அரசாங்கம் அடிக்கடி கூறுகிறது. ஆனால் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்ட படையினர் ௭ங்கே கொண்டு போய் நிலைகொள்ள வைக்கப்பட்டுள்ளனர் ௭ன்று அது கூறவில்லை.

அதுபோலவே, வடக்கில் இருந்து கடந்த மூன்றாண்டுகளில் 28 பற்றாலியன்களை தெற்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளுக்கு அனுப்பியுள்ளதாக கூறியிருந்தார் பாதுகாப்புச் செயலர் கோத்தாபய ராஜபக்ஷ. வடக்கில் இருந்த இராணுவ பற்றாலியன் களில் கணிசமானவை கிழக்குப் பகுதிக்கே அனுப்பப்பட்டனவே தவிர, தெற்கிற்கு அல்ல.

௭வ்வாறாயினும், இலங்கை இராணுவத்தின் பெரும்பாலான படைத் தலைமையகங்களும், டிவிஷன்களும் வடக்கு,கிழக்கையே மைப்படுத்தியுள்ளன.

யாழ்.படைத் தலைமையகத்தின் கீழ் 51, 52, 55 ஆகிய மூன்று டிவிஷன்கள் உள்ளன.

கிளிநொச்சி படைத் தலைமையகத்தின் கீழ் 57, 65 ,66 ஆகிய மூன்று டிவிஷன்கள் இருக்கின்றன.

முல்லைத்தீவு படைத் தலைமையகத்தின் கீழ் 59, 64, 68 ௭ன மூன்று டிவிஷன்கள் உள்ளன.

வன்னிப் படைத் தலைமையகத்தின் கீழ் 21, 54, 56, 61, 62 ௭ன ஐந்து டிவிஷன்கள் செயற்படுகின்றன.

கிழக்குப் படைத் தலைமையகத்தின் கீழ் 22, 23 மற்றும் அண்மையில் வடக்கில் இருந்து மாற்றப்பட்ட அதிரடிப்படை– 3 ௭ன அழைக்கப்படும்– அரைநிலை டிவிஷனான 63 ஆவது டிவிஷனும் உள்ளது.

இந்த வகையிலேயே, 16 டிவிஷன்கள் மற்றும் ஒரு அதிரடிப்படையே வடக்கு கிழக்கில் இருப்பதாக கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் இலங்கை இராணுவத்தின் சிறப்பு தாக்குதல் டிவிஷன்களான 53 மற்றும் 58 டிவிஷன்களும் வடக்கில் தான் நிலை கொண்டுள்ளன.

அவற்றை ‘இந்து‘வில் வெளியான கட்டுரை கணக்கில் சேர்க்கவில்லை. இவையே மிக முக்கியமானவை முழுப்பலம் கொண்டவை.

இவற்றையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் மொத்தம் 19 டிவிஷன்கள் வடக்கு, கிழக்கில், அதாவது நாட்டின் 35 வீத நிலப்பரப்பில் நிலைகொண்டுள்ளன. தெற்கிலோ அதாவது நாட்டின் 65 வீத நிலப்பரப்பில் 11 12 மற்றும் 14 ௭ன மொத்தம் 3 டிவிஷன்கள் மட்டும் தான் உள்ளன.

13 ஆவது இலக்கம் அதிர்ஷ்டமற்றது ௭ன்பதால், அதை விலக்கி 14 ஆவது டிவிஷன் அண்மையில் உருவாக்கப்பட்டது. ஆக மொத்தத்தில் இலங்கை இராணுவத்தில் உள்ள மொத்தம் 22 டிவிஷன்களில் 19 டிவிஷன்கள் வடக்கு, கிழக்கில் தான் நிலைகொண்டுள்ளன.

இந்தவகையில் வடக்கு,கிழக்கில் மொத்தம் 85 வீதமான படையினர் நிலை கொண்டிருக்க வாய்ப்புகள் உள்ளன. ௭வ்வாறாயினும் ஏனைய தேவைகளுக்காக மாற்றப்பட்ட படையினர் ஒதுக்கு நிலையில் உள்ளோர் மற்றும் வழுக்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் கூட, 70 வீதத்துக்கும் குறையாத படையினர் வடக்கு,கிழக்கில் நிலை கொண்டிருப்பது உறுதியானது.

ஆனால் இராணுவப் பேச்சாளரோ வெறும் 40 வீதத்துக்கும் குறைவான படையினரே உள்ளதாக கணக்கு காட்டுகிறார். ஆனால் அவரால் படையினரின் ௭ண்ணிக்கை தொடர்பான சரியான கணக்கை கூற முடியவில்லை.

இப்போது போர் இல்லை, உளவு பார்க்கவும் யாருமில்லை, ஆனாலும் அரசாங்கம் இராணுவம் தொடர்பான சரியான புள்ளிவிபரங்களை வெளியிடத் தயாராக இல்லை. காரணம் அது சர்வதேச கவனிப்பை பெற்றுவிடும் கண்டனங்களை உருவாக்கி விடும் ௭ன்ற அச்சம் தான்.

இராணுவம் மட்டுமன்றி கடற்படை விமானப்படையும் கூட கணிசமான படையினரை வடக்கு,கிழக்கில் தான் நிறுத்தி வைத்துள்ளன.

இப்போது வடக்கு கிழக்கிற்கு தமது பயிற்சி முகாம்களையும் கூட படையினர் மாற்றி வருகின்றனர்.

இலங்கைப் படையினரின் மொத்த ௭ண்ணிக்கையில் மூன்றில் இரண்டுக்கும் அதிகமானோர் வடக்கையே மையப்படுத்தி நிலை கொண்டுள்ளனர்.

ஆனால் நாட்டின் மொத்த சனத்தொகையில் வடக்கு கிழக்கு வெறும் 12 வீத பங்களிப்பையே கொண்டுள்ளது.

இந்தநிலையில், நாட்டின் மொத்த படையினரில் 70 வீதம் வரையிலானோர், நாட்டின் வெறும் 12 வீதமான மக்களைக் கண்காணிப்பதையோ அல்லது அவர்கள் மத்தியில் இருப்பதையோ ஒரு அசௌகரியமாகவே கருதுவார்கள் ௭ன்பதில் சந்தேக மில்லை.

அதேவேளை, படையினரின் இந்த ௭ண்ணிக்கையானது, ஒரு தாக்குதலுக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டிய அளவை விட அதிகமானது ௭ன்று கேணல் ஹரிகரன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சர்வதேச அளவில் இந்த கணிப்புத்தான் உள்ளது. இந்தப் படைக்குவிப்புக்கு அரசாங்கம் ௭ன்ன காரணத்தைக் கூறினாலும் அதன் நியாயத்தன்மை சர்வதேசத்துக்கு ௭டுபட வாய்ப்பில்லை.

ஏனென்றால் ௭ந்தக் கணக்குகளுக்கும் அப்பால் இது மிகைப்பட்டதொன்று.

சுபத்ரா

ஈழத்து அகதியாய் நான்...

                                            

நாளை நான் உயிரோடு
இருப்பேனா ஈழத்தில்
நண்பனின் இறந்தவிட்டில்
இன்று நான்

*

அம்மா அங்கே
அம்மாக்காக அகதியாய்
இங்கே நான்

*

காணாமல் போனால்
கண்டுபிடித்து தருவார்கள்
பிணமாக

*

தினமும் இறப்பவர்களின்
பட்டியலில் சேரதவர்கள்
சுனாமியால் இறந்த
ஈழத்தமிழர்கள்

*

வகுப்பறையில் மகள்
படிக்காட்டியும் உயிரோடு
திரும்ப வேண்டும்
சாமியறையில் தாய்

*

நான் இறந்தால் கொள்ளிவைக்க
வந்துவிடாதே நான் பெற்றதில்
உன்னை மட்டும்தான் காப்பாற்ற
முடிந்தது

*

அம்மாவோடு ஆசையாய் பேச
தொலைபேசி எடுத்தால் அம்மா
கவலையாய் பேசுவதை கேக்கவே
நேரம் முடிந்துடும்

*

என் தாயை நான் பார்த்தே
இருபது வருசமாச்சு எப்படி
சொல்லிக் கொடுப்பேன்
என் பிள்ளைக்கு என் தாய்
எப்பிடி இருப்பா இன்று என்று

*

எப்ப அம்மா சொந்தா ஊருக்கு
போவோம் பொறு போவோம்
இருபது வருசமா இதைத்தானே
அம்மா சொல்கிறாய்

*

தலைமுறைக்காகவே சம்மதிக்கிறாள்
திருமணத்துக்கு நாளை விதவை
ஆகலாம் என்று தெரிந்தும்

*

சமாதானம் என்றால்
என்ன அப்பா
சண்டைக்கான ஒத்திகை
மகனே

கவிஞர்:பரணி

குல்தீப் நய்யார் - என்னுடைய ஜன்னல்கள் எப்போதும் திறந்தே இருக்கின்றன

     மகாத்மா காந்தி, முகமது அலி ஜின்னா, மவுன்ட் பேட்டன், மன்மோகன் சிங்... பத்திரிகையாளர் குல்தீப் நய்யாரின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாத தலைவர்களே இல்லை. இந்தியாவின் மிக மூத்த பத்திரிகையாளர். நேருவின் காதல் கடிதங்கள், லால்பகதூர் சாஸ்திரியின் மர்ம மரணம், இந்திரா காந்தியின் எமர்ஜென்சி ரகசியங்கள்... இந்தியாவைப் பரபரக்கவைத்த குல்தீப் நய்யாரின் சாம்பிள் 'ஸ்கூப்’கள் இவை. சமீபத்தில் பெங்களூரு வந்திருந்தவரிடம் பேட்டிக்கு நேரம் கேட்டபோது இரவு 9 மணிக்கு வரச் சொன்னார். ஓபராய் ஹோட்டலின் அறையில் 'பிரிட்டிஷ் இந்தியா’வில் துவங்கி 'ராகுல் இந்தியா’ வரை பேசி முடித்து, அவருக்கு நான் 'குட் நைட்’ சொன்னபோது அதிகாலை 3.50 மணி. 

''91 வயதில் 14 மொழிகளில் கிட்டத்தட்ட 80 பத்திரிகைகளில் இடைவிடாமல் கட்டுரைகள் எழுதுகிறீர்கள். இன்றும் 'விஷயம் அறிந்த' பத்திரிகையாளராகவே இருப்பதன் ரகசியம் என்ன?''

''என்னுடைய ஜன்னல்கள் எப்போதும் திறந்தே இருக்கின்றன. தொடர்புகளையும் நட்பையும் பெரிதும் மதித்துக் கொண்டாடுகிறேன். பகலில் இரண்டு மணி நேரமும் இரவில் மூன்று மணி நேரமும் மட்டுமே தூங்குகிறேன். நாளன்றுக்குச் சாதாரணமாக 27 செய்தித்தாள்கள் படிக்கிறேன். வார இதழ்களும் இன்ன பிற புத்தகங்களும் கணக்கில் வராதவை. முதுமை சுமை குறைக்க வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் ஆயில் மசாஜ். மீதி நாட்கள் யோகா. முடிந்தவரை என் துன்பங்களையும் சோகங்களையும் சிந்திக்க மறுக்கிறேன். இதன் பெயர் ரகசியமா? தெரியவில்லை.''

''70 ஆண்டு ஊடகத் துறைப் பணியில் உங்களை மிக அதிகமாகப் பாதித்த அசைன்மென்ட் எது?''

                 

''மகாத்மா காந்தியின் படுகொலை. 'காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்’ என்ற டிரங்கால் தகவல் கேட்டு 'பிர்லா’ ஹவுஸ் நோக்கி ஓடினேன். பிர்லா ஹவுஸில் கூடியிருந்த ம‌க்களின் அழுகை ஓலங் களையும் கண்ணீரையும் ஆங்காங்கே ஈரம்கூடக் காயாமல் சிதறிக்கிடந்த பாபுஜியின் ரத்தத்தையும் எந்தக் காலத்திலும் மறக்க முடியாது.''

''உங்களுக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர் யார்?''

''ரஷ்யாவின் புரட்சி எழுத்தாளர் டால்ஸ்டாய். அவருடைய 'வார் அண்ட் பீஸ்’ எனக்கு மிகப் பிடித்த நாவல்.''

''இந்தியாவின் அனைத்துப் பிரதமர்களோடும் பழகியவர் என்ற முறையில் சொல்லுங்கள்... இதுவரையிலான இந்தியப் பிரதமர்களில் சிறந்தவர் யார்... மோசமானவர் யார்?''

''சிறந்த பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு. மோசமான பிரதமர் அவருடைய மகள் இந்திரா காந்தி. தன் வளர்ச்சிக்கு உதவிய லால்பகதூர் சாஸ்திரி, காமராஜர் போன்ற காங்கிரஸின் மூத்த தலைவர்களைக்கூட அவர் ஒழுங்காக நடத்தவில்லை. எமர்ஜென்ஸி காலத்தில் இந்திரா காந்தி செய்த அட்டூழியங்களை எவராலும் மறக்க முடியாது!''

''காமராஜருடன் உங்களுக்கு நல்ல நெருக்கம் இருந்தது அல்லவா?''

''ஆமாம். காமராஜர் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். பிரதமர் பதவி பல முறை அவரைத் தேடி வந்தபோதும் மறுத்தவர் அவர். எத்தனை பெரிய தியாகம்? லால்பகதூர் சாஸ்திரி மறைவுக்குப் பிறகு, காங்கிரஸின் மூத்த தலைவர்களுடன் பேசி இந்திரா காந்தியைப் பிரதமர்ஆக்கியவர் காமராஜர். ஆனால், இந்திரா பிறப்பித்த 'எமர்ஜென்ஸி’ காமராஜரை வெகுவாகப் பாதித்தது. நான் எமர்ஜென்ஸி காலத்தில் சிறையில் இருந்துவிட்டு காமராஜரைச் சந்திக்க சென்னைக்கு வந்தேன். அப்போது இந்திரா காந்தியைப் பிரதமர் பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுத்த தவறான முடிவுக்காக மிகவும் வருத்தப்பட்டு என் எதிரிலேயே நான்கு முறை தலையில் அடித்துக்கொண்டார். அந்தக் குற்ற உணர்வுதான் அவர் உயிரைச் சீக்கிரமே பறித்துக்கொண்டது.''

'' 'இந்தியா ஜனநாயகரீதியாகத் தோல்வி அடைந்துவிட்டது!’, 'ஜனநாயகம் என்பது மெஜாரிட்டியின் சர்வாதிகாரம்’ - சமீப கால‌மாக மிக அதிகமாக அடிபடும் வாதங்கள் இவை. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் வாழ்ந்தவர் என்ற முறையில், இந்த வாதங்களை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?''

(நீண்ட மௌனத்துக்குப் பிறகு...) ''இந்தியாவில் சமீபமாக அரங்கேறும் அத்துமீறல்கள், ஊழல், வன்முறை, மக்கள் விரோத அரசியல் ஆகியவையே அந்த வாதங்களின் பிறப்பிடம். இவற்றை எல்லாம் பொய் என மறுக்க முடியாது. இரோம் ஷர்மிளாவின் 12 ஆண்டு அஹிம்சைப் போராட்டம், கவனத்தில்கொள்ள மறுக்கப்படும் கிழக்கு இந்தியாவின் ஓலம், காஷ்மீரில் அரங்கேறும் கண்மூடித்தனமான வன்முறை, தெலுங்கானா, ஜெய்தாப்பூர், இப்போது கூடங்குளம் என ஆங்காங்கே வெடிக்கும் மக்கள் போராட்டம், 65 ஆண்டுகளாக இன்னமும் முன்னேற்றம் காணாத தலித்துகளின் வாழ்க்கைத் தரம், பழங்குடியின மக்களின் விசும்பல்... இவை எல்லாமே இந்திய ஜனநாயகத்தின் காலரைப் பிடிப்பவைதான். பிரிட்டிஷ் இந்தியா, இந்தியா - பாகிஸ்தான் பிரிவினைக் காலகட்டம், தற்போதைய இந்தியா ஆகிய மூன்று காலகட்டத்திலும் வாழ்ந்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன்... எனக்கு இன்னமும் இந்திய ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறது. இன்றைய தலைமுறை தலையெடுக்கும் காலத்தில் இந்த நிலை மாறலாம்!''

''இந்திய ஜனநாயகத்துக்குச் சவாலான விஷயம் என எதைச் சொல்வீர்கள்?''

''பசி. இன்றைய இந்தியாவில் அரங்கேறும் அத்தனை பயங்கரங்களுக்கும் பின்னணியில் பட்டினியோடு தூங்கப்போகிறவனின் பழிக்குப் பழி குணம் இருக்கிறது. அதேபோல சாதி, மதம், மொழி, இனம் உள்ளிட்ட வற்றின் பெயரால் எழும் எண்ணற்ற பிரிவினைவாதங்கள் இந்தியா முழுக்கத் தலைவிரித்தாடுகின்றன. இது இந்தியாவைக் கண்டந்துண்டமாக வெட்டிப் போட்டுவிடும். இன்னொரு முக்கியக் காரணம், இந்து தாலிபான் செயல்பாடுகள். அதுதான் மகாத்மா காந்தியையே பழிவாங்கியது. திட்டமிட்டு அரங்கேற்றப்பட்ட பாபர் மசூதி இடிப்பு, குஜராத் இனக் கலவரம் ஆகியவை இந்து தாலிபான்களால் உருவாக் கப்பட்டவைதானே. சமீப காலமாகத் திரைக்குப் பின்னால் தென்படும் இந்து தாலிபான் அரசியல் ஜனநாயகத்தைக் குழி தோண்டிப் புதைத்துவிடும்!''

''ஊடகங்களின் செயல்பாடுகள் எப்படி இருக்கின்றன?'

''மோசமாக... மிக மோசமாக... மிகமிக மோசமாக இருக்கிறது. உண்மை, நேர்மை, நடுநிலைமை என்பதெல்லாம் கேள்விக்குறி ஆகிவிட்டது. விளம்பரம் கொடுப்பவர்களுக்கு ஆதரவாகச் செய்தி வெளியிடுவது, பணம் வாங்கிக்கொண்டு தவறான செய்திகளைப் பிரசுரிப்பது என மோசமான திசையில் ஊடகங்கள் பயணிக்கின்றன. அதுவும் அரசியல்வாதிகளும் கட்சிகளும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் சொந்தமாக மீடியா ஹவுஸ் வைத்திருப்பதால், அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்களோ அல்லது தங்களைப் பற்றிய என்ன பிம்பம் பரவ வேண்டும் என்று நினைக்கிறார் களோ... அவற்றை எல்லாம் செய்தி ஆக்குகிறார்கள். அதுவும் மின்னணுச் சாதனங்களின் வருகை... ஊடக உலகுக்கு ஏற்பட்ட சோதனை என்றே சொல்லலாம். பரபரப்புக்காகத் தவறான செய்திகளையும் திட்டமிட்டுத் திரிக்கப்பட்ட செய்தி களையும் வெளியிடுகிறார்கள். அதில் துளியும் உண்மை இருக்காது. மொத்தத்தில் இன்றைய மீடியா, மக்கள் வெறுக்கும் ஒன்றாக மாறி வருகிறது.''

''இப்போதைய இந்திய முதல்வர்களில் உங்கள் பார்வையில் சிறந்தவர் யார்?''

''பீகார் முதல்வர் நித்திஷ் குமார். மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் இருந்த பீகாரைக் கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் மெள்ள மெள்ள முன்னேற்றி வருகிறார். சாதிய அரசியல், மோசமான நிர்வாகம், ஊழல், மதப் பிரச்னை போன்ற சமூக விரோதச் சாயல்கள் அவரிடம் இல்லை. அதனால் ஓட்டு வங்கி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டும் நித்திஷ் வளர்ந்துவருகிறார்.''

''ராகுல் காந்தி - நரேந்திர மோடி... இந்தியப் பிரதமர் போட்டி இவர்களிடையேதான் இருக்குமா?''

''இருவருமே மோசம். சோனியா காந்தியின் மகன் என்பதாலேயே, ராகுல் காந்தி பிரதமர் வேட்பாளராக முன்னிறுத்தப்படுகிறார். மற்றபடி அவருக்கு பிரதமர் ஆவதற்கான எந்தத் தகுதியும் இல்லை. இந்து - முஸ்லிம் கலவரத்தால் என் பிறந்த ஊரான சியால்கோட்டை (தற்போது பாகிஸ்தானில் இருக்கிறது)விட்டு வெளியேறியபோது 'இனி இந்தியாவில் மதத்தின் பெயரால் எந்த உயிரும் போகக் கூடாது’ என வேண்டிக்கொண்டே இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தேன். ஆனால், நரேந்திர மோடி குஜராத்தில் அரங்கேற்றிய கொடூரத்தைப் பார்த்துவிட்டு என் கண்களில் ரத்தக் கண்ணீர் வடிந்தது. தூக்கம் வராமல் மூன்று மாதங்கள் தூக்க மாத்திரை போட்டுத் தூங்கினேன். அவரா இந்தியத் திருநாட்டின் பிரதமர்? நெவர்!''

''நேரு குடும்பம் சரியான திசையில்தான் பயணிக்கிறதா?''

''ஆம். மிகச் சரியாகவே அழிவின் பாதையில் பயணிக்கிறது. அதை சோனியா நன்றாக வழிநடத்திச் செல்கிறார்.''

''தமிழக அரசியலைக் கவனிக்கிறீர்களா? கருணாநிதி, ஜெயலலிதா யார் உங்கள் சாய்ஸ்?''

''இருவருமே இல்லை. தமிழகத்தில் கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இவர்கள் இருவர் மட்டுமே ஆட்சி செய்கிறார்கள். மூன்றாம் சக்தி இல்லாததால் மக்களும் வேறு வழியின்றி மாற்றி மாற்றி வாக்களிக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு என் சாய்ஸ் தமிழகத்தின் மூன்றாம் நபருக்கு. அதனை தேசிய அரசியல் அறிந்த வைகோ போன்றவர்கள் முன்னெடுக்க லாம்.''

''கூடங்குளம் அணு மின் நிலையத்தை எதிர்த்து நடக்கும் மக்கள் போராட்டத் தைக் கவனிக்கிறீர்களா?'' 

''கூடங்குளம் மக்களின் போராட்டம் மெய்சிலிர்க்கவைக்கிறது. இதில் இடதுசாரிகளின் நிலைப்பாடு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. உலகின் பல நாடுகள் எதிர்க்கும் அணு உலையை அடம்பிடித்து இந்தியா அமைப்பது மீளாய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய விஷயம். அணு உலைகுறித்த அச்சத்தினால் மக்கள் போராட்டம் நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய அச்சத்தைக் களைய வேண்டிய மத்திய, மாநில அரசுகள், அரச பயங்கரவாதத்தை ஏற்படுத்தப் பார்க்கின்றன. தனிப்பட்ட முறையில் அணு உலை மீது எனக்குத் துளியும் நம்பிக்கை இல்லை. சூரிய சக்தியையும் காற்றாலையையும் முறையாகப் பயன்படுத்தினாலே, போதிய மின்சாரம் கிடைக்கும்.''

''2009-ம் ஆண்டு மே மாதம் இலங்கையில் லட்சக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டபோது, இந்திய அரசும் வட இந்திய ஊடகங்களும் மௌனித்தது சரிதானா?''

'' 'இலங்கைப் போர் இந்த நூற்றாண்டின் மாபெரும் சோகம் என்று இங்கிலாந்து சேனல்கள் சொல்கின்றன. ஆனால், பக்கத்து நாடான இந்திய மீடியாக்கள் மௌனித்தது ஏன்?’ என 'சேனல் 4’ என்னிடம் கேட்ட‌ கேள்விக்கு, இன்றுவரை என்னால் சரியான பதிலைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. 'நம்முடைய மௌனமும் மறுதலிப்பும்தான் லட்சக்கணக்கான அப்பாவி மக்களை, கர்ப்பிணிப் பெண்களை, பிஞ்சுக் குழந்தைகளைக் கொன்றிருக்கிறது’ என்ற குற்ற உணர்வு மனசாட்சிகொண்ட ஒவ்வொரு பத்திரிகை ஆசிரியனையும் ஆட்சியாளனையும் காலம் முழுக்க உறுத்திக்கொண்டே இருக்கும். போரின்போது தமிழர்களிடையே எழுந்த எழுச்சியை இந்தியா முழுக்கப் பரப்ப தமிழக அரசியல்வாதிகள் தவறிவிட்டதாகவே நினைக்கிறேன். பாகிஸ்தான், சீனா, ரஷ்யா போன்ற பல நாடுகளின் உதவியோடு ஒட்டுமொத்தத் தமிழினத்தையே கூண்டோடு அழித்தொழித்தது ராஜபக்ஷே அரசு. இதைத் தட்டிக்கேட்க வேண்டிய இந்தியா, 'இலங்கை எங்கள் நட்பு நாடு’ என மார்தட்டித் திரிந்தது ஒரு வரலாற்றுப் பிழை. இது போதாது என இப்போது இலங்கை ராணுவ வீரர்களுக்குப் பயிற்சியும் அளித்துவருகிறது. சீனாவையும் பாகிஸ்தானையும் பேலன்ஸ் செய்ய இலங்கைத் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான போக்கைக் கடைப்பிடிக்கும் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு, மிகப் பெரிய ஆபத்தை விளைவிக்கும்.

இலங்கையின் குடிமக்களாகிய தமிழர்களுக்கு அந்த நாட்டில் சுய மரியாதையுடன் வாழும் உரிமையும் சுதந்திரமும் மறுக்கப்படுகிறது. அதைத் தமிழர்கள் கேட்கும்போது காலங்காலமாக காட்டுமிராண்டித்தனமான வன்முறைக்கு ஆளாகிறார்கள். அதனால்தான் விடுதலைப் புலிகள் ஆயுதம் ஏந்திப் போராடி னார்கள். மண்ணுக்காகவும் மக்களுக்காவும் உண்மையிலே பல்வேறு தியாகங்களைச் செய்த புலிகள் தோற்றுப்போனதில் தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கும் வருத்தம்தான். (குரல் கம்முகிறது) ஏனென்றால், அவர்கள் நம் மக்கள்!''

நன்றி விகடன்

திலீபன் - 25 ஆண்டுகள் கடந்த போதும் அவனது இலட்சியம் இன்றும் நிறைவேறவில்லை.

அகிம்சை இல்லாத காந்திய தேசம் இந்தியா
                                           

இலட்சிய பயணத்தில் இம்மியளவும் சறுக்காத வீரனை தாயகம் இழந்து  25 ஆண்டுகள் கடக்கின்றன. பட்டினியால் வாடி வதங்கிய உடல் இந்த உலகத்துக்கு விடை கொடுத்து ஆண்டுகள் பல கடந்த போதும் அவனது இலட்சியம் இன்றும் நிறைவேறவில்லை.

தனி ஈழம் அமைவதை வானத்திலிருந்து நட்சத்திரமாக தோழர்களுடன் பார்த்து மகிழ்வேன் என்று சொன்ன இலட்சிய வீரனின் கனவு இன்று வரையில் ஈழத்தவர்களால் நிறைவேற்றப்படவில்லை.

காந்திய தேசம், அஹிம்சாவாதிகளின் தேசம் என்று தங்களைத் தாங்களே மார் தட்டிக் கொண்டிருக்கும் இந்தியாவின் சுயரூபத்தை உலகுக்கே தோலுரித்துக் காட்டித் தன்னையே ஆகுதியாக்கிய தியாக தீபம் திலீபன் விடைபெற்ற நாள் இன்று. நல்லூரில் அமர்ந்திருந்து அருள் பாலிக்கும் தமிழ் கடவுள் முருகனையே கண்ணீரில் மிதக்க வைத்தது திலீபனின் சாவு.

எம் தொப்புள் கொடி உறவுகள் என்று இந்தியாவுடன் உறவு வைத்துக் கொள்வதற்கு எப்போ துமே ஈழத் தமிழர்களுக்கு விருப்பம். இதனால்தான் இந்திய இலங்கை உடன்படிக்கையையும் வேறு வழியின்றி எம் தேசம் ஏற்றுக் கொண்டது. இந்தியர்கள் எமது உறவுகள் என்பதால் அவர்கள் எம்மைக் காக்க எதையாவது செய்வார்கள் என்பது ஈழத்தவர்களின் நம்பிக்கை.

இதற்குச் சான்று பகரும் விதமாக, 1987 ஆம் ஆண்டு “ஒபரேஷன் லிபரேஷன்’ இராணுவ நடவடிக்கையை இலங்கைப் படைகள் முன்னெடுத்திருந்த காலத்தில் ஈழத்தில் பொருளாதாரத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. இதனால் மக்கள் பட்டினிச் சாவை எதிர்நோக்கியிருந்தனர்.

இந்தக் காலத்தில் வான் வழியாக தாயகப் பரப்புக்குள் நுழைந்த இந்திய விமானங்கள் ஈழத் தமிழர்களுக்கு உணவுப் பொட்டலங்களை அள்ளி, அள்ளிக் கொட்டின. இது ஈழத் தமிழர்கள் இந்தி யாவை முற்று முழுதாக நம்பக் காரணமாயிருந்தது.

இதன் பின்னரான காலப் பகுதியில் இலங்கை இந்திய உடன்படிக்கை செய்து கொள்ளப்பட்டது. ஈழத் தமிழர்களைப் பாதுகாக்க இந்தியத் துருப்புக்கள் தமிழீழ தேசத்தில் நிலை கொண்டிருந்தன. வந்திருப்பது பசுத்தோல் போர்த்திய புலி என்பதை ஈழத்தவர்கள் அறியவில்லை.

இந்த நேரத்திலேயே தியாக தீபம் திலீபனின் புதிய பயணம் ஆரம்பித்தது. இந்தியப் படைகளின் உண்மை முகத்தை தோலுரிப்பதற்கு சமராடப் புறப்பட்டான் திலீபன். கையில் “ஏ.கே 47′ இல்லை, வோக்கியும் இல்லை மனஉறுதி எனும் ஆயுதத்தைத் தரித்துக் கொண்டு அவன் புறப்பட்டான்.

காந்திய தேசம், வெள்ளையர்களுக்கு எதிராக அஹிம்சை வழியில் போராட்டம் நடத்தி சுதந்திரத்தை வென்றெடுத்தவர்கள். அஹிம்சையின் பிறப்பிடம் தாங்கள்தான் என்று வரலாற்று நூல்களில் கறுப்பு மையால் வாசகங்களை பதித்திருந்த இந்திய தேசத்துடன் சமராட திலீபன் எடுத்துக் கொண்டதும் அஹிம் சையைத்தான். முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது இப்படித்தான்.

அஹிம்சையின் வழி நின்று உயரிய இலட்சியத்துடன் ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து நல்லூரில் தனது உண்ணா நோன்பினை 15.09.1987 இல் ஆரம்பித்தான். மக்கள் திரளின் ஆதரவுடன் தனது உண்ணா விரதத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். மறுபுறம் இந்த ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள், இந்தியப் படையுடன் பேச்சுக்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

உண்ணாவிரதத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் திலீபன் செத்துக் கொண்டிருக்க அதைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளாத இந்திய அமைதிப்படை காந்திய தேசத்தின் புதல்வர்கள் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளிடம் எஞ்சியுள்ள ஆயுதங்களைப் பறிக்க நடவடிக்கை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளும் நிறைவேற்றும் உறுதி மொழிகளை வழங்காது திலீபனின் உண்ணாவிரதத்தை தடுக்க முழுமூச்சாக இயங்கியது இந்திய அமைதிப்படை. இருந்தும் இலட்சியத்தில் சற்றும் தளராத திலீபன் இறுதி வரையில் கோரிக்கைகள் நிறைவேறாமல் உண்ணாவிரதத்தை கைவிடமாட்டேன் என்று உறுதியாக இருந்து விட்டான். ஒரு மனிதன் உண்ணாமல் நீராகாரம் கூட அருந்தாமல் எத்தனை நாள்கள் இருக்க முடியும்.

திலீபனின் அஹிம்சைப் போராட்டம், அஹிம்சாவாதிகள் என்று சொல் லிக் கொள்ளும் இந்திய தேசத்தால் 12 நாள்களின் பின்னர் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. கோரிக்கைகள் நிறைவேறி அஹிம்சைப் போராட்டம் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்படவில்லை. மெழுகாக உருகி ஈழ தேசத்துக்காக தனது உயிரைத் திலீபன் ஆகுதியாக்கியதன் மூலமே முடிவு கட்டப்பட்டது.

நிறைவேறாத கோரிக்கைகளுடன் அந்த ஆன்மா இந்த உலகத்தை விட்டுச் சென்று விட்டது. அஹிம்சாவாதி திலீபனின் முன்னால் காந்தியின் அஹிம்சை கூட தோற்றுப் போய்விட்டது.

இன்றும் இந்தியா தனது தொப்புள் கொடி உறவு என்று ஈழத் தமிழர்களுக்கு உதவுவதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறது. வீட்டுத் திட்டம் முதல் வீதித் திருத்தம் வரையில் பல்வேறு வடிவில் இந்தியா ஈழத் தமிழர்களின் காயத்தை ஆற்றிக் கொள்ள முற்படுகின்றது.

அத்துடன் தமிழகத்தில் ஈழத்தின் உணர்ச்சிகள் பொங்கிப் பிரவகிக்கின்றன. சிங்களவர்களை கலைத்து கலைத்து விரட்டுவது முதல் இலங்கை மீது பொருளாதாரத் தடை கொண்டு வருவது வரை தீர்மானங்கள் அனல் பறக்கின்றன.

மறுபுறத்தில் திலீபன் வழியில், இந்திய தேசத்தில் உண்ணாவிரதம் இருக்கிறான் ஈழத்தவன் செந்தூரன். அவன் ஒரு கோரிக்கையை முன் வைத்தே உண்ணாவிரதத்தில் இருக்கிறான். இந்தியாவில் ஈழ அகதிகளை தடுப்பு முகாமிலிருந்து விடுதலை செய்யுங்கள் என்று கோரியே அவனது உண்ணாவிரதம் தொடர்கின்றது.

செந்தூரன் ஈழத்தவன் ஆதலால் இன்று வரையில் தனது முடிவை மாற்றாமல் உண்ணாவிரதத்தில் இருக்கின்றான். ஒரு கட்டத்தில் தனது தேசத்தில் தனக்கே சவால் விடுகிறான் என்று ஈழத்தவனை தூக்கிச் சிறையில் போட்டார்கள்.

பிணையில் வெளியில் வந்தான். ஆனால் இலட்சியத்தை விடவில்லை. மீண்டும் தொடர்கின்றான் உண்ணாவிரதத்தை. அவனது கோரிக்கைகளை இன்றும் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கிறது இந்திய தேசம்.

ஓர் உயிர் ஈழத்தில் வைத்துப் பறிக்கப்பட்டு விட்டது. மற்றைய உயிர் இந்திய தேசத்தில் ஊசலாடுகின்றது.

http://www.eelamview.com/

வெட்கப்படவேண்டிய விடையம் !

ஏன் தமிழர்கள் உதவவில்லை ? 
                                   

    கடந்த வருடம் மார்ச் மாதம், தமிழருக்கு சொந்தமான கடை ஒன்றினுள் வைத்து துஷா என்னும் தமிழ்ச் சிறுமி, ஆபிரிக்கர்களால் சுடப்பட்டார். 2 முறை அவர் இருதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது. ஷாக் கொடுத்து அதனை மீண்டும் துடிக்கவைத்து, பரா மெடிக்ஸ் வைத்தியர்கள் அவரை வைத்தியசாலையின் தீவிரப் பிரிவில் அனுமதித்தனர். பல இருதய மற்றும் முள்ளந்தண்டு சத்திரசிகிச்சைக்கு துஷா உள்ளாக்கப்பட்டு, அவர் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது. பல மாதங்களின் பின்னர், இடுப்புக்கு கீள் இயங்காத நிலையில், அவர் வைத்தியசாலையில் இருந்து வீடு திரும்பினார். இந்த வழக்கை விசாரித்த சுமார் 6 பிரித்தானியப் புலனாய்வுப் பொலிசார், குற்றவாளிகள் மூவரையும் கைதுசெய்து, நீதிமன்றில் நிறுத்தி ஆயுள் தண்டனை பெற்றுக்கொடுத்தனர். அத்தோடு அவர்கள் தமது வேலை முடிந்தது என்று நின்றுவிடவில்லை ! அவர்கள் புரிந்துள்ள செயலைக் கேட்டால் மெய்சிலிர்க்கும் ! தமிழர்கள் நாணிக் குனியவேண்டியும் இருக்கும் !

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை அன்று, இந்த 6 க்கும் மேற்பட்ட புலனாய்வுப் பொலிசார் பிற செயல்பாட்டாளர்களோடு இணைந்து மலையேறியுள்ளனர். மலை ஏறுவது என்றால் ஏதோ குடித்துவிட்டு மலையேறினார்கள் என்று நினைக்கவேண்டாம் ! பிரித்தானியாவில் உள்ள அதி உயரமான 3 மலைகளை அவர்கள் ஏறியுள்ளார்கள். ஸ்காட்லான், வேல்ஸ் என்று பல கிராமங்களூடாக அவர்கள் மலையேறும்போது உண்டியல் குலுக்கியுள்ளனர். பல கிராம மக்களும், நகரவாசிகளும் தம்மாலான பணத்தை உண்டியலில் போட்டுள்ளனர். இந்த மலையேறும் பயணம் துஷாவுக்காக நடத்தப்பட்டது. இந்த கவனயீர்ப்பு மலைப் பயணத்தால் சுமார் 180,000 ஆயிரம் பவுண்டுகளை அவர்கள் 2 நாட்களில் சேர்த்துள்ளார்கள். மேலும் பல வெள்ளை இனத்தவர்கள் தமது பங்களிப்பைச் செய்தவண்ணம் உள்ளனர் எனவும் அதிர்வு இணையம் அறிகிறது.

ஈழத் தமிழ் பெண்ணான துஷா, பற்றி பல செய்திகளை வாசித்துவிட்டு அதனை அப்படியே கிடப்பில் போட்டுவிட்டார்கள் தமிழர்கள் ! தமிழ் அமைப்புகள் கூட மிகச் சொற்பமான அளவு உதவிகளையே செய்தது. ஆனால் வெள்ளை இன மக்கள் அதுவும் பொலிசார், இந்த தமிழ் பெண்ணுக்காக மிகவும் ஆபத்தான 3 மலைகளை ஏறிக் கடந்து நன்கொடைகளைப் பெற்றுள்ளனர். கடும் குளிர் நிலவும், மற்றும் ஆபத்தான இம் மலைத்தொடரை இவர்கள் நடைபயணம் மூலம் கடந்துள்ளனர். எமக்கு என்ன என்று எல்லாத் தமிழர்களும் ஒதுங்கியிருப்பது ஒரு புறம் இருக்க, யார் மாவீரர் தினத்தை நடத்துவது ? யார் மேடையில் ஏறிப் பேசுவது ? யார் விளையாட்டுப்போட்டிகளை நடத்துவது ? யார் தமிழ் அமைப்புகளை வைத்து நடத்துவது ? என்று தான் தமிழர்கள் இன்னும் தமது காலத்தையும் நேரத்தையும் செலவழித்து யோசித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இதேவேளை இலங்கையில் இருக்கும் புலனாய்வு பொலிசாரை எடுத்தால் அவர்களுக்கு வெள்ளைவானில் ஆட்களை கடத்தவே நேரம் சரியாக இருக்கும் ! இந்தியாவில் உள்ள பொலிசாரை எடுத்தால் லங்சம் வாங்கவே நேரம் சரியாக இருக்கும் ! ஆனால் பிரித்தானியப் பொலிசாரைப் பார்த்தீர்களா ? துஷாவின் எதிர்காலம் என்னவென்று யாருக்கும் தெரியாது. அவருக்கு கவுன்சில் உதவிகள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவரைப் பராமரிக்கும் செலவுகளைக் கூட அவர்கள் இதுவரை சரியாகச் செய்துகொடுக்கவில்லை. இந் நிலையிலேயே பிரித்தானியப் பொலிசார் துஷாவுக்காக இவ்வளவு சிரமங்களைக் கடந்து நிதியை சேமித்து கொடுத்துள்ளனர் !

http://www.youtube.com/watch?v=Jk8TWAvYhok&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=-sF75LcvmNQ&feature=player_embedded

அதிர்வு இணையம்

திலீபன்- இடைவெளியின்றி தொடரும் போர்முறையின் வடிவம்!

திலீபன்- இடைவெளியின்றி தொடரும் போர்முறையின் வடிவம்!- ச.ச.முத்து
                                       

திலீபன் மரணித்து இருபத்தைந்து வருடங்களாகிறது. என்ன கோரிக்கைகளை முன்வைத்து திலீபன் தண்ணீரும் அருந்தாமல் உண்ணாவிரதம் இருந்தானோ அதே கோரிக்கைகளே இன்னும் நிறைவேற்றப்படாமல் அப்படியே தொடர்வதுதான் வேடிக்கை.

கோரிக்கைகளை முன்வைப்பதும் வேண்டுகோள்களை விடுப்பதும் ஒருபோதும் மகாவம்சத்து கனவுகளை ஊடறுத்து பேரினவாதத்தின் காதுகளில் போய்சேரப்போவதில்லை என்பதே வரலாறு தரும் பாடமாகும்.

ஒற்றை ஆட்சிக்குள் ஏதாவது ஒரு தீர்வுக்குள் முடங்கிப் போய்விடுங்கள் என்று வகுப்பு நடாத்தும் இந்திய வல்லாதிக்கமும் திலீபனின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற விருப்பமோ நடவடிக்கையோ எதுவுமே எடுக்காமல் திலீபன் என்ற அந்த அற்புதமானுடன் மெதுமெதுவாக நீருமின்றி சாவதை வேடிக்கை பார்த்தார்கள் என்பதே இன்னும் ஒரு வரலாற்றுப் பாடமாகும்.

இத்தனைக்கும் திலீபன் ஒன்றும் ஈழத்தை பிரித்து தாருங்கள் என்றோ வடக்கு-கிழக்கை தனியான ஒரு தேசமாக அங்கீகரியுங்கள் என்றோ கேட்டு உண்ணாவிரதம் இருக்கவில்லை.

அவன் சார்ந்திருந்த தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பை முன்னிலைப்படுத்தும் எந்தவொரு கோரிக்கைகளும் அவனின் உண்ணாவிரதத்தில் இருந்திருக்கவில்லை.

திலீபனின் கோரிக்கைகள் மிகமிக சாதாரணமானவை. மிகவும் இயல்பானவை. தமிழ் மக்களின் அன்றாடவாழ்வை இயல்புநிலைக்கு திருப்பும்படியே அவனின் கோரிக்கைகள் இருந்திருந்தன. இத்தகைய ஒரு நிலையியே திலீபனின் நினைவுகளை மீட்டும் ஒரு இருபத்தைந்தாவது ஆண்டு வந்துள்ளது.

இதனை போன்றதொரு பொழுதிலேயே திலீபனின் போராட்டமும் நிகழ்த்தப்பட்டது.ஆயுதங்கள் தற்காலிகமாக மௌனமாக்கப்பட்டிருந்த காலமது. ஆயுதங்கள் இல்லாமலேயே சமராட வேண்டி இருந்த நேரமும் அதுவே. அதற்காகவே திலீப வேள்வி தொடங்கியது.

தனித் தமிழீழம், சமஸ்டி, சுயாட்சி போன்ற எந்தவொரு ஆட்சி அதிகார கோரிக்கைகளும் இன்றி மிகவும் இயல்பான கோரிக்கைகளுடனேயே திலீபன் உண்ணாவிரத மேடை ஏறினான். ஒப்பந்த்தத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்த இந்த கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற சொல்வதற்காக அவன் மானுட வரலாற்றில் அதுவரை காணப்பட்டிராத ஈகத்தை நடாத்தவேண்டி இருந்தது.

தண்ணீரும் அருந்தாமல் இருக்கப்போகும் உண்ணாவிரதம் எத்தகைய வலிகளை தரும் என்பதை தெரிந்துகொண்டே உண்ணாவிரதமேடைக்கு வந்து அமர்ந்தவன் திலீபன்.

1.பயங்கரவாததடைச்சட்டத்தின்கீழ் கைதுசெய்யப்பட்ட அனைத்து தமிழ்கைதிகளும் உ;னடியாகவே விடுதலைசெய்யப்படவேண்டும்.

2.புனர்வாழ்வுதிட்டம் என்ற பெயரில் தமிழ்ப்பகுதிகளில் திட்டமிட்டமுறையில் நடைபெறும் சிங்கள குடியேற்றங்கள் உடனடியாக நிறுத்தப்படவேண்டும்.

3.வடக்கு-கிழக்கு இடைக்காலஅரசு அமையும்வரை ‘புனர்வாழ்வுதிட்டங்கள்’ என்ற பெயரில் நடைபெறும் இத்தகைய செயற்பாடுகள் அனைத்தும் நிறுத்தப்படவேண்டும்.

4.வடக்கு-கிழக்கில் புதிதாக சிங்கள காவல் நிலையங்களும், இராணுவ முகாம்களும் அமைப்பது உடனடியாக நிறுத்தப்படவேண்டும்.

5.சிறீலங்காப் படையினரும், காவல்துறையினரும் முகாமிட்டிருக்கும் பாடசாலைகளில் இருந்து உடனடியாக விலகிக்கொள்வதுடன், சிறீலங்காப் படைகளால் தமிழ் கிராமங்களுக்கு அருகில் உள்ள சிங்கள கிராமங்களின் ஊர்காவல் படையினருக்கு வழங்கிய ஆயுங்களை இந்தியா களைய வேண்டும்.

இவையே திலீபனின் கோரிக்கைகள்.

இந்தக் கோரிக்கைகளுக்காகவே ஒரு உன்னதமான இளைஞன் ஒரு சொட்டு தண்ணீரும் அருந்தாமல் உண்ணாவிரதம் இருந்து இருபத்தைந்து வருடங்கள் உருண்டோடிப் போய்விட்டது.

இந்த இருபத்தைந்து வருடங்களில் உலகம் எவ்வளவோ விடயங்களில் மிகமிக முன்னேறிவந்துவிட்டது. தகவல், தொழில்நுட்பம், வாழ்வியல், அறிவியல், ஆற்றல், நாகரீகம் என்று எல்லாவற்றிலும் இந்த இருபத்தைந்து வருடங்களில் பெருத்த பாய்ச்சலும், முன்னகர்வும் கண்டடைந்துள்ளது.

ஆயினும் திலீபனின் கோரிக்கைகள் மட்டும் அப்படியே இன்றுவரை நிறைவேற்றப்படாமலேயே நங்கூரமிட்டு அப்படியே தொடர்வது முழுமானுடத்துக்கே அவலமானது.

இன்றும் பாடசாலைகளிலும், பொது இடங்களில் இராணுவம், இன்றும் இராணுவ முகாம்களுக்காக நிலங்களை அபகரிப்பதும் தொடர்கிறது. இன்றும் பயங்கரவாதத் தடை சட்டத்தின்கீழ் வகைதொகையற்ற கைதுகள், தடுத்து வைப்புகள், இன்றும் புனர்வாழ்வுத் திட்டங்கள் என்ற போர்வையிலும் மீள்குடியேற்றங்கள் என்ற போர்வைக்குள்ளாகவும் நடைபெறும் சிங்களக் குடியேற்றங்கள்...

எல்லாம் இன்றும் அப்படியே அதே அடக்குமுறை வடிவத்துடனுயே தொடர்கிறது. பஞ்ச சீலமும், நான்கு வேதங்களும், தத்துவங்களும், அகிம்சையும் தங்களிடமிருந்தே ஆரம்பித்ததாக கர்வம் கொண்டிருந்த பாரதத்தின் உச்ச அரசில் உட்கார்ந்திருப்பவர்களுக்கு இதுதான் ‘அகிம்சையின் விஸ்பரூபம்’ என்ற பாடம் சொல்லித் தந்தவன் எங்கள் திலீபன்.

திலீபன் வென்றான்,தோற்றான் என்பது அல்ல முக்கியம்.அவன் தன் காலத்தில் இவைகளை முன்னிறுத்தி தனது உயிரையும் தந்து போராடினான் அதுதான் முக்கியம்.

மிகவும் நுணுக்கமாக கவனித்தால் திலீபனின் போராட்டம் எத்தகைய வரலாற்றுதடையை நீக்கி அந்த நேரத்து போராட்ட நகர்வுக்கு உதவி இருப்பதை பார்க்கலாம்.

விடுதலைப் போராட்டத்தை நசுக்கி எறிவதற்காக ஒப்பந்த போர்வைக்குள் பிராந்திய வல்லாதிக்கமும் பேரினவாதமும் செய்துகொண்ட சதிதிட்டத்தின் உண்மை உருவத்தை முகமூடி கிழித்துக்காட்ட திலீபனின் உண்ணாவிரதம் ஒரு போராட்ட முறையாக இருந்தது.

திலீபன் என்பது என்றும் தொடரும் ஒரு போர்முறையே ஆகும்.அது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக மட்டும் அல்லாமல் இன்றும் ஒரு வழிமுறையாகவே தொடரக்கூடியது.

இதுவே திலீபனின் சாகாத ஈகத்தின் தன்மைஆகும்.

உரிமைகளும், விடுதலையும் கிட்டும் வரைக்கும் மானுடம் அனைத்து வழிகளிலும் தொடர்ந்து போராடிக்கொண்டே இருக்கும். அடக்குமுறைக்கும், ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக தொடர்ந்தும் எதிர்வினையை ஆற்றிக்கொண்டே இருக்கும். இதுவே உயிரினங்களின் வாழ்வுக்கான போராட்டமாகவும் இருந்துவந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு வழி அடைக்கப்படும்போது இன்னொரு வழியை தேர்ந்தெடுத்து அதனூடாக தனது உரிமைகளை பெற்றுக்கொள்ள போராடும் ஒரு வழிமுறையையே திலீபன் காட்டிச்சென்றுள்ளான்.

இதோ இன்றும் குளிர் அடர்ந்த தெருக்களில் ஏதோ ஒரு உரிமைக் கோரிக்கையுடன் நடந்து பெருந்தூரங்களை கடக்கிறார்களே எங்கள் உறவுகள் அவர்களில் திலீபனின் போர்முறை படிந்திருக்கிறது.

தாயகத்தில் எழும் எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டங்களில், எப்போதோ எழும் ஒற்றை எதிர்ப்பு குரல்களில் எல்லாம் திலீபனின் போர்முறையே தொடர்கிறது.

ஆம்,திலீபன் என்பது வெறும் பெயர் அல்ல. திலீபன் என்பது இடைவெளியின்றித் தொடரும் போர்முறை ஆகும்.

திலீபன்

                                 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு
பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள்
பரிதவித்துப் பார்த்திருக்க
ஓர் உயிர் தன்னைத்தானே
சிலுவையில் அறைந்து
தன் உடலையும், உயிரையும்
துடிக்கத் துடிக்கத் தற்கொடையாக்கியது
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

தொடர்ந்து 12 நாட்கள்
265 மணித்தியாலங்கள்
ஒரு சொட்டு நீர்கூட அருந்தாமல்
உண்ணா நோன்பினை மேற்கொண்டு
உடல்துடித்து உயிர்விட்டது
ஒரு உத்தம ஆத்மா
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

ஒரு இலட்சிய நெருப்பான
எங்கள் போராட்டத்தின் குறியீடான
எங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில்
வித்தியாசமான வியக்கத்தக்க
புதுமையான தியாகத்தைப் புரிந்தவன்
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

1987ம் ஆண்டு புரட்டாதித்திங்கள் 26ம் நாளன்று
சாத்வீகப் போராட்டக் களத்திலே
தன் உடலும் உயிரும் துடிதுடிக்க
தன்முன்னே மரணத்தை மண்டியிடவைத்தவன்
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

எங்கள் தெய்வீகத் துறவியே
தியாக தீபம் திலீபனே
நாங்கள் நெக்குருகி நினைவஞ்சலி செலுத்தி
உன் தியாத்தை எண்ணிப்பார்க்கின்றோம்.

திலீபன் நீ யாருக்காக இறந்தாய் ?
தீலீபன் நீ எதற்காக இறந்தாய் ?
எங்கள் மண்ணுக்காக மரித்தவன் நீ
எங்கள் உரிமைக்காக உயிர்துறந்தவன் நீ
எங்கள் சுதந்திரத்திற்காக - உன்
சுவாசத்தை நிறுத்தியவன் நீ
எங்கள் கௌரவத்திற்காக
காலனை அழைத்தவன் நீ.

தான் சித்த மண்ணுக்காக,மக்களுக்காக
ஓர் உயிரினால் ஆகக் கூடச் செய்யமுடிந்த
அதியுயர் தியாகத்தைப் புரிந்தவன்
தன்னைத் தானே விடுதலைக்காய்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எரித்துக்கொண்ட
ஒரு இலட்சிய நெருப்பு
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

நாம் உறங்கி விழிப்பதற்காய்
தான் உறங்க மறந்துவிட்டான் - அவன்
தான் உறங்க மறந்ததனால்
அவனை மீழா உறக்கம் அணைத்ததுவே
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

அவன் மரணம் ஒரு மாபெரும் வரலாற்று நிகழ்ச்சி
அவன் மரணம் ஒரு புரட்சிகரமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்திய நிகழ்ச்சி
அவன் மரணம் தமிழீழத் தேசிய ஆன்மாவைத் தட்டியெழுப்பிய நிகழ்ச்சி
அவன் மரணம் தமிழீழ மக்களை எழுச்சிகொள்ளச் செய்த நிகழ்ச்சி
அவன் மரணம் பாரதநாட்டைத் தலைகுனியவைத்த நிகழ்ச்சி
அவன் மரணம் உலகின் மனச்சாட்சியை ஒருதரம் சீண்டிவிட்ட நிகழ்ச்சி.

மக்கள் புரட்சி வெடிக்கட்டும் என்றாய் அன்று
சுதந்திரத் தமிழீழம் மலரட்டும் என்றாய் அன்று
மக்கள் புரட்சி எரிமலையாய் வெடித்ததையா இன்று
<சுதந்திர தமிழீழமும் எம் கண்முன்னே தெரிந்ததையா
ஐயகோ என் செய்வோம்
திராவிடம் தலையெடுத்து தனிநாடு கண்டுவிட
ஆரியம் அசைவின்றி அயர்ந்துதான் இருந்திடுமா ?
பிராந்திய நலனென்றும்,©கோள அமைப்பென்றும்
பற்பல கதைகூறி,பகைதேசங்கள் ஒன்றாகி
எம் மண்ணை எரித்ததையா
எம் இனத்தை அழித்ததையா.

விண்ணிலிருந்து பார்ப்பேன் விடுதலையை என்றாயே - எம்
கண்ணெதிரே அன்று உன் உடல்உயிர் துடித்ததுவே
தத்துவங்களைத் தலைகீழாக்கிய தெய்வீகத் துறவியே - நீ
மிதிக்கப்பட்ட தமிழினத்தின் வேதனையில்
வெடித்து வெளிவந்த தீப்பிழம்பு
அவன்தான் தியாகதீபம் திலீபன்.

மனித தியாகத்தின் இமயத்தைத் தொட்டவனே
அன்று சாவு உன்னிடம் சரணடைந்தது - நீ
காலப் பெருவெள்ளத்தில் கரைந்திடாத நட்சத்திரம் - உன்
பாதம் பட்டதால் எங்கள் ©மி புனிதம்பெற்றது - நீ
காலத்தால் சாகாத வரலாற்றுப் புரசனாக - நீ
என்றும் உலகெங்கும் வாழ்ந்துகொண்டேயிருப்பாய்.

யேர்மன் திருமலைச்செல்வன்.

கேணல் சங்கர் என்னும் பெருவிருட்சம்

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் விடுதலைக்காய் நாம் கொடுத்த மிகப் பெரிய விலைகளில் இதுவும் ஒன்று.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் அவர்களுடன் உறுதுணையாக நின்று, இருபது ஆண்டுகளுக்குமேலாக தளரா உறுதியுடன், தமிழீழ விடிவே குறியாகக்கொண்டு செயற்பட்டு வந்த கேணல் சங்கர் என்னும் பெருவிருட்சம் சாய்ந்துவிட்டது. ஈழ விடுதலைக்காய் கொடுத்த மிகப் பெரிய விலைகளில் இதுவும் ஒன்று.

26-09-2001 காலை 10.45 மணிக்கு ஒட்டுசுட்டானுக்கு அண்மித்த பகுதியில், சிறீலங்காப் படைகளின் ஊடுருவல் பிரிவினரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட கிளைமோர் கண்ணிவெடித் தாக்குதலில் கேணல் சங்கர் அவர்கள் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்டார். அன்றைய தினத்தில் தியாகி திலீபனின் நினைவெழுச்சி நிகழ்வுகளில் தமிழீழ மக்களும், போராளிகளும் உணர்வுபூர்வமாக சங்கமித்திருந்த வேளையில் சிறீலங்கா அரசு மேற்கொண்ட அநாகாகச் செயலானது சிறீலங்கா அரசின் போர்மீது உள்ள விருப்பைக் காட்டுவதுடன், தமிழீழ மக்களினதும், போராளிகளினதும் நெஞ்சங்களில் அனலை மூட்டிவிட்டிருக்கின்றது.

இருபத்தி நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் இதே தினத்தில் தமிழீழம் முன்பொருமுறையும் நெஞ்சில் அனல் சுமந்து பொங்கிப் பிரவாகித்தது. சிறீலங்கா அரசின் அடக்குமுறைக்குள் சிக்கிச் சின்னாபின்னப்பட்ட தமிழீழ மக்களுக்கு வசந்தத்தின் வாசலைத் திறந்துவிடுவதாகக் கூறி அமைதிப்புறா வேடமணிந்து எம் மண்ணில் காலூன்றியது இந்தியப்படை.

ஆனால், காக்கவந்தவர்கள் தம்மைத் தாக்கத் தயாரானபோது ஐந்தம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து தண்ணீருமின்றி உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர்த்தியாகம் செய்து, பாரத அரசின் உண்மை முகத்தை உலகறியச் செய்து காவியமானான் தியாகி திலீபன். அவனது உயிர்பிரிந்தபோது வரலாற்றில் என்றுமில்லாதவாறு, நெஞ்சில் அனல் பற்றியெழ பொங்கி எழுந்தது ஈழத் தமிழினம். அங்கே பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது மக்கள் புரட்சி என்னும் புதிய விடுதலை ஒளி.

தலைவனுக்கு உற்ற தோழன். போராளிகளுக்கு நல்ல ஆசான். பழகுவதற்கு பண்பானவன். மக்களுக்கு அரசியல், இராணுவ அணுகுமுறைகளில், எதிரிக்கு ஒரு சவால் என இருபது வருடம் நன்கு செழித்து வேர்விட்டு விழுதெறிந்த ஆலமரம் கேணல் சங்கர்.

வல்வெட்டித்துறை மண் தந்த வீரப்புதல்வர்கள் வரிசையில் வழிவந்தவர்தான் கேணல் சங்கர். 1981இன் ஆரம்பகாலங்களில் தனது சகோதரன் மூலமாக தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டப்பாதையில் தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் வே. பிரபாகரன் அவர்களுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொண்ட சங்கர் அவர்கள் 1983இல் தன்னை முழுமையாக போராட்டத்துடன் இணைத்துக் கொண்டார்.

அன்றிலிருந்து தனது இறுதி மூச்சுவரை தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டப் பாதையில் விடுதலைப் புலிகளின் சகல நடவடிக்கைகளிலும் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துச் செயற்பட்டார். தேசியத் தலைவர் அவர்களது எண்ணப்படி விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் புதிய புதிய பரிமாணங்களுக்கும், கட்டுமானங்களிற்கும் செயல்வடிவம் கொடுத்து விடுதலைப் போராட்ட போரியல் வரலாற்றில் புதிய திருப்புமுனைகளை ஏற்படுத்தியவர் கேணல் சங்கர்.

ஈழப்போரில் கடற்பரப்பின் முக்கியத்துவம் கருதி தலைவரின் சிந்தனைப்படி ‘கடற்புறா’ என்னும் பெயரில் கடற்புலிகள் அமைப்பை உருவாக்கியது மட்டுமன்றி, முதன்முதலில் சிறீலங்காக் கடற்படையின் பாரிய யுத்தக் கட்டளைக் கப்பல் ஒன்றின் மீதான கடற்கரும்புலித் தாக்குதல் ஒன்றுக்காக கடற்புலிகளான காந்தரூபன், கொலின்ஸ், வினோத் ஆகியோரைப் பயிற்றுவித்து, நெறிப்படுத்தி வெற்றிகரமான தாக்குதலொன்றை செய்துமுடித்தவர். இதேபோன்று விடுதலைப் புலிகளின் மகளிர் அமைப்பின் உருவாக்கத்திற்கும் உதவி புரிந்தவர்.

சகல போராளிகளுக்கும் போரியல் நுணுக்கங்களையும், ஆயுத, வெடிபொருட்பாவனையின் நுட்பங்களையும், காடுகளின ஒவ வொரு அங்குலங்களையும் அணுவணுவாகக் கற்பித்து, மரம், செடி, கொடி, விலங்குகள் என்பன பற்றிய தகவல்களை தெளிவுபடுத்தி பயிற்றுவித்த நல்லாசிரியர் கேணல் சங்கர். இறுதியாக தலைவரின் நேரடி வழிகாட்டலில் நடைபெற்ற ஓயாத அலைகள் நடவடிக்கையில் தலைவருடன் அருகில் நின்று இராணுவ அசைவுகளுக்கேற்ப போராளிகளின் செயற்பாடுகளை ஒழுங்குபடுத்தி சமர்களை, வெற்றிப் பாதையில் கொண்டு செல்ல உதவியவர்.

இராணுவ நடவடிக்கைகளில் மட்டுமன்றி, அரசியல் பேச்சுக்களிலும் பங்குபற்றி ஈழத் தமிழர்களது நியாயமான நிலைப்பாட்டை தெளிவுபடுத்தியவர். இறுதியாக நோர்வே சமாதானத் தூதுக்குழுவினருடனான பேச்சுக்களின் போதும் தலைவருடன் கூட இருந்து சமாதானப் பேச்சுக்களில் ஈடுபட்டவர் சங்கர் அவர்கள். அமைதியாக இருந்தவாறு தனது ஆளுமையால், தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு பல்வேறு வகையிலும் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துச் செயற்பட்டவர் கேணல் சங்கர் அவர்கள்.

இவர் மட்டுமன்றி இவரது குடும்பமும் தன்னை முழுமையாக விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு அர்ப்பணித்து நிற்கின்றது.

1986இல் நாவற்குழி இராணுவ முகாம் மீதான தாக்குதல் முயற்சியில் இவரது சகோதரன் சித்தாத்தன், லெப். கேணல் பொன்னம்மான் அவர்களுடன் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்டார். இவரே சங்கர் அவர்களை தமிழீழத் தேசியத் தலைவருடன் தொடர்புபடுத்தியவர். இவரின் இன்னொரு சகோதரன் கப்டன் கரன் இந்திய-சிறீலங்கா கூட்டுச் சதியால் லெப். கேணல் குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட பன்னிருவேங்கைகளில் ஒருவராக ‘சயனைட்’ அருந்தி வீரச்சாவை அணைத்துக்கொண்டார்.

2000ஆம் ஆண்டில் ஓயாத அலைகள் நடவடிக்கையின்போது சிறீலங்கா இராணுவத்தின் எறிகணைவீச்சில் மேலும் இரு சகோதரர்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் கொல்லப்பட, மற்றொரு சகோதரன் கொழும்பில் தமிழ்த் துரோகக் கும்பல் ஒன்றினால் அழிக்கப்பட்டார். இவ வாறு கேணல் சங்கர் அவர்களது குடும்பம் தமிழீழ விடுதலைக்காய் இரத்தம் சிந்தி தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்து நிற்கிறது.

தேச விடுதலைக்காய் தன்னால் மட்டுமன்றி, தன் குடும்பத்தாலான முழுவதையும் தந்து நிற்கும் இவ வீரமறவன் மீது சிங்கள ஊடுருவல் படை மறைந்திருந்து தாக்குதல் நடத்தி மண்ணில் சாய்த்ததானது, தமிழீழ மக்களினதும் போராளிகளினதும் நெஞ்சங்களில் என்றும் நீறுபூத்த நெருப்பாக கனன்று கொண்டிருக்கும். இதற்கான பதிலை சிறீலங்கா பெற்றுக்கொள்ளும் நாட்கள் வரும்.

இலட்சிய வேங்கைகள் இறப்பதும் இல்லை

விடுதலைப் புலிகள் வீழ்வதும் இல்லை

ஈழமறவர் வீரவரலாறு

இந்திய அரசின் மின்சாரப் பொய்கள் !

Prabakar Kappikulam

2:35pm Sep 21

முழுமையாக படியுங்கள்... பகிருங்கள்... 

இந்திய அரசின் மின்சாரப் பொய்கள் !

    கூடங்குளத்தில் அணு உலைகளை அகற்ற வலியுறுத்தி திருநெல்வேலி, கன்னியாகுமரி, தூத்துகுடி மாவட்ட மக்கள் போராடி வருகின்றார்கள். இந்தப் போராட்டம் ஏதோ கடந்த சில மாதங்களாக நடந்து வரும் போராட்டம் அல்ல. இந்திய அரசு எப்பொழுது கூடங்குளத்தில் அணுமின் உலைகளை கட்டுவதற்கு முடிவு செய்ததோ, அன்றிலிருந்தே மக்கள் போராட்டம் தொடங்கிவிட்டது. கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிராக 10 இலட்சம் கையெழுத்துகளை மாணவர்களும், பொதுமக்களும் திரட்டினார்கள். இதை 1989 ஆம் அண்டு இந்தியா வர இருந்த அன்றைய சோவியத் கூட்டமைப்பின் அதிபரான மிக்கைல் கோர்பசேவிடம் கையளிக்க முடிவு செய்து இருந்தனர். ஆனால் அவரை சந்திக்க இந்திய அரசு அதிகாரிகள் அனுமதியளிக்கவில்லை. 1989 மே 1ஆம் நாள் மீனவர்களும், பொதுமக்களும் கன்னியாகுமரியில் அணு உலைக்கு எதிராக அமைதியான முறையில் நடத்திய பேரணியில் காவல்துறை கண்முடித்தனமாகச் சுட்டதில் இக்னாதிசு என்பவர் உயிரிழந்தார். கூடங்குளம் அணு உலையின் ஒப்பந்ததாரரான சோவியத் கூட்டமைப்பு 1991 ஆம் ஆண்டு சிதறுண்டு பல நாடுகளாகப் பிரிந்ததால், 1991 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2001 ஆம் ஆண்டு வரை மக்கள் போரட்டம் ஓய்ந்து போனது. 2002 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு அணு உலைக் காட்டுமானப் பணி மெல்லத் தொடங்கியது போலவே, மக்கள் போராட்டமும் மெல்லத் தொடங்கி இன்று மூன்று மாவட்ட மக்களில் பெரும்பான்மையானோர் போராட்ட களத்தில் உள்ளார்கள்.

சாதி, மதத்தின் பெயரால் இப்போரட்டத்தைச் சீர்குலைக்க இந்திய அரசு முயன்று பயனளிக்காமல் போனதால், வெளிநாட்டில் இருந்து இவர்களுக்குப் பணம் வருகின்றது என்ற பொய்யைப் பரப்பி, போராடும் மக்களை மைய நீரோட்டத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தவும், தமிழக மக்களிடையே குழப்பத்தை உருவாக்கவும் தொடர்ந்து முயல்கின்றது. அரசின் கூற்றின்படி அணு உலை எதிர்ப்பாளர்களுக்கு வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் வருகிறதென்றால், அந்நாடுகளின் பெயர்களை வெளியிட்டு, அந்நாட்டு தூதரக அதிகாரியை அழைத்து “இந்திய நாட்டு வளர்ச்சிக்கும், அமைதிக்கும் பங்கம் விளைவித்ததற்காகக் கடும் கண்டனம் தெரிவிக்க முடியுமா? பின்னர் அந்நாடுகள் அளிக்கும் பதில் திருப்திகரமானதாக இல்லாதபட்சத்தில் அந்நாடுகளுடனான (அது வல்லரசாக இருந்தாலும்) தூதரக உறவுகளையும், பொருளாதார ஒப்பந்தங்களையும் துண்டிக்க இந்தியா ஆயத்தமா?"

ஏனெனில் அரசின் கூற்றின்படி அணு ஆற்றல் தான் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு வித்திடுகின்றது. அப்படியிருக்க இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கும் நாடுகள் பற்றி இந்திய அரசு ஏன் இன்னும் கள்ள அமைதி காக்கின்றது? எதற்காக இந்தியா தயங்குகின்றது? மற்றுமொரு ஆயுதமாக‌த் தான் "தமிழகத்தின் வளர்ச்சிக்கு கூடங்குளம் அணு உலை தேவை", "கூடங்குளம் வந்துவிட்டால் தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்து வீடுகளுக்கும் மின்சாரம் தங்கு தடையின்றி கிடைக்கும்" என்பது போன்ற பரப்புரைகளைச் செய்து வருகின்றது இந்திய அரசு. அர‌சு கூறும் "த‌மிழ‌க‌ வ‌ள‌ர்ச்சி", "எல்லா வீடுகளுக்கும் த‌டைய‌ற்ற‌ மின்சார‌ம்" என்கிற பரப்புரைக‌ளின் உண்மைத் த‌ன்மையைப் ப‌ற்றிப் பார்ப்ப‌த‌ற்கு முன் சில‌ புள்ளிவிவ‌ர‌ங்க‌ளைப் பார்ப்போம். 

தமிழகத்தின் வளர்ச்சிக்குக் கூடங்குளம் அணு உலை தேவை என்பது முழுப் பூசணியை சோற்றில் மறைக்க முயலும் செயல். நெய்வேலி அனல் மின் நிலைய உற்பத்தியில் வெறும் 30 விழுக்காடு மின்சாரம் மட்டுமே தமிழ்நாட்டிற்கு வழங்கப்படுகின்றது. மீதமுள்ள 70 விழுக்காடு மின்சாரம் அண்டை மாநிலங்களான கேரளா, கர்நாடகா, ஆந்திர மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றது. நெய்வேலியிலிருந்து உற்ப‌த்தியாகும் மின்சார‌த்தை ம‌ற்ற‌ மாநில‌ங்க‌ளுக்கு கொடுப்ப‌தை நிறுத்தினாலே த‌மிழ‌க‌ம் மின் உற்‌பத்தியில் உப‌ரி மாநில‌மாக‌த் திக‌ழும். இதும‌ட்டும‌ன்றி மின்சாரத்தைக் கொண்டு செல்லுதல், வழங்கலில் உள்ள (T&D Loss) தொழில்நுட்ப‌க் குறைபாடு கார‌ண‌மாக‌ மின்சார இழ‌ப்பு ஏற்ப‌டுகின்ற‌து. த‌மிழ‌க‌த்தில் இவ்விழ‌ப்பு 18%. 2010 ஆம் ஆண்டு த‌மிழ‌க‌த்தின் மொத்த‌ மின் உற்ப‌த்தி 10,214 மெகா வாட், இதில் 1,830 மெகா வாட் வீணாகியது. இந்த‌ இழ‌ப்பீட்டை 10 விழுக்காட்டிற்கும் கீழாக‌க் குறைப்பதன் மூலம் கூட‌ங்குள‌ம் அணு உலைத் திட்ட‌த்தில் த‌மிழ‌க‌த்திற்கு வ‌ழ‌ங்க‌ப்ப‌டுவ‌தாக‌ச் சொல்ல‌ப்ப‌டும் 405 மெகா வாட் மின்சார‌த்தை விட இரு மடங்கு மின்சாரம் ந‌ம‌க்குக் கிடைக்கும். அதுமட்டுமின்றி தற்பொழுதுள்ள மின்சாரத்தைத் திறமையாகப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் குறைந்தது 1,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தை நாம் சேமிக்க முடியும்.

த‌மிழ‌கத்தின் மின் தேவை ஆண்டிற்கு 9% என்ற அளவில் அதிகரிக்கின்றது. இந்த‌ மின்சார‌த்தை இந்திய அர‌சு காற்றாலை, உயிர்ம எரிபொருள், கதிரவன் ஒளி போன்ற‌ ம‌ர‌புசாரா மின் ஆற்றலில் பெற்றுக்கொள்ள‌லாம். ச‌ரி, த‌மிழ‌க‌ம் த‌ன்னிறைவ‌டைந்த‌ மாநில‌மாக‌ மாறிவிட்ட‌து, இந்தியாவின் மின் ப‌ற்றாக்குறையை யார் தீர்ப்ப‌து என்ற‌ கேள்வி உங்க‌ள் ம‌னதில் எழக்கூடும். இந்தியாவின் மின் ப‌ற்றாக்குறை 10 விழுக்காடு. ஆனால் மின்சாரத்தைக் கொண்டு செல்லுதல், வழங்கலில் ஏற்படும் மின் இழ‌ப்பீட்டு 40%. அதாவது 1,80,000 மெகா வாட் மின்சார‌ம் உற்ப‌த்தி செய்தால் 72,000 மெகா வாட் மின்சார‌ம் தொழிற்நுட்ப‌க் குறைபாட்டினால் வீணாகின்ற‌து (இந்தியாவிற்கு அணு தொழில்நுட்பத்தை வழங்கும் நாடுகளில் இது 10 விழுக்காட்டிற்கும் கீழ்). இது த‌மிழ‌க‌ம், ம‌காராசுட்டிரா, குச‌ராத், ஆந்திர‌ப் பிர‌தேச‌ம், க‌ர்நாட‌காவில் உற்ப‌த்தியாகும் ஒட்டு மொத்த‌ மின்சார‌த்திற்குச் ச‌ம‌ம். இந்த‌ இழ‌ப்பீட்டை 10 விழுக்காட்டிற்குக் கீழாக‌க் குறைத்த‌ல் மூல‌ம் எந்தவித புதிய மின்திட்டமும் தொடங்காமல் இன்னும் ஐந்து ஆண்டுக‌ள் இந்தியா மின் உற்ப‌த்தியில் த‌ன்னிறைவான‌ நாடாக‌த் திக‌ழும் (இந்தியாவின் ஆண்டு மின்தேவை அதிக‌ரிப்பு 3.6 விழுக்காடு). இந்த இழப்பீட்டை சரி செய்யாமல் புதிய மின் திட்டங்கள் மூலம் மின்சாரம் தயாரிப்பது என்பது "ஓட்டை வாளியில் நீரைச் சேமிப்பது" போன்றது. எவ்வளவு முயன்றாலும் இந்தியாவினால் மின்பற்றாக்குறையை சரிபடுத்தவே முடியாது. 

இந்தியாவின் வ‌ள‌ர்ச்சிக்கும், ம‌ர‌புசாரா எரி ஆற்றல்க‌ளான‌ காற்றாலையும், கதிரவன் ஒளியும், உயிர்ம எரிபொருளுமே சரியான வழியாகும். ஆண்டின் 365 நாட்களும் கதிரொளி கிடைக்கும் வெப்ப மண்டல நாடான இந்தியா கதிரொளியிலிருந்து எடுக்கும் மின்சாரத்தின் அளவு 1 விழுக்காட்டிற்கும் குறைவு. அதுமட்டுமின்றி சதுர மீட்டரில் ஒரு மணிநேரத்திற்கு 6.6 கிலோ வாட் மின்சாரத்தை கதிரவன் ஒளியிலிருந்து பெறும் திறன் கொண்ட தார்ப் பாலைவனத்தையும், குசராத்தின் வடக்குப் பகுதியையும் (வரைபடம் 1) கொண்ட இந்தியா, தார்ப் பாலைவனத்தில் 60 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் கதிரவன் ஒளி மின் பண்ணையை வைப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் மின்சாரத்தின் அளவு 3,00,000 மெகாவாட். தார்ப் பாலைவனத்தையும், குசராத்தின் வடக்குப் பகுதியில் கிடைக்கும் கதிரவன் ஒளியையும் முழுமையாகப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் எடுத்தால், இந்தியா மின்சாரத் தன்னிறைவு அடைவது மட்டுமின்றி அண்டை நாடுகளுக்கு மின்சாரத்தை விற்கவும் இயலும்.

இந்திய அரசின் காற்றாலை மின்னுற்பத்திக் கூட்டமைப்பின் கணிப்பீட்டின்படி இந்தியாவில் காற்றாலைகள் மூலம் 65,000 மெகாவாட் மின்னுற்பத்தி செய்யமுடியும் (வரைபடம் 2) – இந்தியாவில் காற்றாலை மின்னுற்பத்திகான வாய்ப்புகளை காட்டுகின்றது ( http://www.inwea.org/ ). ஆனால் இந்தியா 14,500 மெகாவாட் மட்டுமே உற்பத்தி செய்கின்றது (இதில் 35 விழுக்காடு தமிழகத்தில் உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றது), இதுமட்டுமின்றி உயிர்ம எரிபொருளில் இருந்து 21,000 மெகாவாட் மின்சாரம் தயாரிக்க முடியும், மேலும் மின்சாரத்தைத் திறமையாகப் பயன்படுத்துதன் மூலம் பல ஆயிரம் மெகாவாட் மின்சாரத்தைச் சேமிக்க முடியும்.

இதை எல்லாம் விடுத்து பேரழிவு அணு உலைக‌ளை இந்தியா நிறுவ‌த் துடிப்ப‌து ம‌க்க‌ளுக்காகவா? அல்ல‌து இந்திய‌, ப‌ன்னாட்டு பெருமுத‌லாளிக‌ளுக்காக‌வா என்ற‌ கேள்வி எழுகின்ற‌து. ஏனெனில் இந்த‌ அணு மின் உலைக‌ளுக்கான‌ யுரேனிய‌ இற‌க்கும‌திக்கான‌ 1,2,3 ச‌ட்ட‌த்திற்கு இட‌துசாரிக‌ள் ஆத‌ர‌வ‌ளிக்க‌ ம‌றுத்த‌பொழுது ப‌ல இல‌ட்ச‌ங்க‌ள் பாராளும‌ன்ற‌ உறுப்பின‌ர்க‌ளுக்கு கைமாறி பாராளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை நிலைநாட்டப்பட்டு இச்ச‌ட்ட‌ம் நிறைவேற்ற‌ப்ப‌ட்ட‌து க‌ண்கூடு. இந்தியாவில் கட்டப்படும்‌ புதிய‌ அணு உலைக‌ளுக்கான‌ ஒப்ப‌ந்த‌த் தொகையாக 1,40,000 கோடி ரூபாயை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு இந்திய அரசு கொடுக்கின்றது. மேலும் அணு ஆற்றல் துறைக்கு இந்திய‌ அர‌சு ஆண்டிற்கு ப‌ல இல‌ட்ச‌ம் கோடிக‌ளை மானிய‌மாக‌க் கொடுத்து வ‌ருகின்ற‌து. எடுத்துக்காட்டாக கூடங்குளம் அணு உலையைக் கட்டுவதற்கு 7,000 கோடி ரூபாய் செலவு ஆகும் என திட்டமிடப்பட்டு 12,000 கோடி ரூபாய் செலவு ஆகியுள்ளதாக முதலில் கூறப்பட்டது, இதுவே பின்னர் 13,000, 14,000 கோடி ரூபாய் என அதிகரித்துக் கொண்டே உள்ளது. இறுதியாக 20,000 கோடி ரூபாய் வரை இது செல்லக்கூடும். 40 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் இந்த அணு உலையை மூடுவதற்கு சற்றேறக்குறைய 40,000 கோடி ரூபாய் செலவு ஆகும் என்று கொண்டால், இந்த அணுவுலைக்கு மட்டுமே 60,000 கோடி ரூபாய் செலவாகின்றது. இது மட்டுமின்றி அணு உலை செயற்படுவதற்காக ஆகும் செலவு, யுரேனிய எரிபொருளுக்காகும் செலவு, அணு உலைக் கழிவுகளைப் பராமரிக்க ஆகும் செலவு என எல்லாம் இருக்கின்றன. இப்பொழுது நீங்களே சொல்லுங்கள் அணு மின்சாரம் மலிவானதுதானா?

மேலும் கூடங்குளத்தில் அணு உலை கட்டக்கூடாது என்று முதலில் இரசியா கூறியுள்ளது. இதற்கான காரணம் அந்த நிலத்தின் கீழே வெற்றுக் குழிகள் உள்ளன, இந்த நிலத்தின் பாறை உறுதியானது அல்ல, நிலநடுக்கம் ஏற்படும் வாய்ப்பும் உள்ளது. கடற்கரையை ஒட்டிக் கட்டப்பட்டுள்ளதால் சுனாமியால் பாதிக்கப்படும் வாய்ப்பும் உள்ளது. இதை எல்லாம் விட இது போன்ற இயற்கைப் பேரழிவுகளால் மட்டுமல்ல போபாலில் ஏற்பட்டது போல மனிதத் தவறுகளினாலும் அணு உலையில் நேர்ச்சி (விபத்து) ஏற்படக்கூடும். எல்லாவற்றிலும் தான் ஆபத்து உள்ளது எனச் சிலர் கூறுகின்றார்கள், அவர்களுக்கு அணு உலையினால் ஏற்படும் பேரழிவுகள் பற்றித் தெரியவில்லை. அண்மையில் ஏற்பட்ட புகுசிமா விபத்தின் காரணமாக ஏற்பட்டக் கதிர்வீச்சு உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ளது கண்டறியப்பட்டுள்ளது.(1) மேலும் அணு உலை விபத்து ஏற்படும்பொழுது பல்லாயிரக்கணக்கில் மக்கள் இறப்பது மட்டுமல்லாமல், இந்தத் தாக்கம் தலைமுறை தலைமுறையாக மக்களை இலட்சக்கணக்கில் கொல்லும். இதுமட்டுமின்றி அணு உலைகள் செயற்படும் பொழுது தொடர்ச்சியாக உமிழும் கதிர்வீச்சினால் அணு உலையைச் சுற்றி வாழும் மக்களுக்குப் புற்றுநோய் போன்ற நோய்கள் ஏற்படும், இதனால் அவர்கள் இறக்கக்கூடும், அண்மையில் கல்பாக்கம் அணு உலைக்கு அருகில் குடியிருக்கும் சிலர் இறந்ததற்கு அணு உலையினால் வெளியிடப்பட்ட கதிர்வீச்சே காரணம் என அணு ஆற்றல் துறை ஒப்புக்கொண்டுள்ளது (2). அதுமட்டுமின்றி அணுக் கழிவுகள் இரண்டு இலட்சம் ஆண்டுகளுக்குக் கதிரியக்கத்தை வெளியிடும்.

இறுதியாக வளர்ச்சி பற்றிய ஒரு புள்ளிவிவரம். தமிழகத்தில் கடந்த சில ஆண்டுகளில் மட்டும் 5 இலட்சம் ஏக்கர் விவசாய நிலம் காணாமல் போயுள்ளது, கடந்த ஒரு ஆண்டில் மட்டும் 10 விழுக்காடு விவசாய நிலம் காணாமல் போயுள்ளது(3). விவசாயத்திகு மின்சாரம் சரியாக வழங்கப்படாததும் இதற்கு ஒரு காரணமாகும். சிறு, குறு தொழிலகங்களுக்கு பகல் வேலை நேரத்தில் வெறும் மூன்றுமணி நேரமே மின்சாரம் கிடைக்கின்றது. இதனால் பல தொழிலகங்கள் மூடப்பட்டுவிட்டன. ஆனால் இதே நேரத்தில் தமிழகத்தில் ஆண்டிற்கு 9.21% அன்னிய மூலதனம் உள்ளே வந்து கொண்டிருக்கின்றது(4), அதாவது பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு 24 மணிநேரத் தடையற்ற மின்சாரம் வழங்கப்படுகின்றது. கூடங்குளம் போன்ற திட்டங்களினால் கிடைக்கும் 405 மெகாவாட் மின்சாரம் கூட அவர்களுக்குத் தானே தவிர, தமிழக விவசாயிகளுக்கோ, சிறு தொழிலகங்களுக்கோ, வீடுகளுக்கோ அல்ல.

கூடங்குளம் மக்கள் இந்திய அரசுக்கு எதிராக மட்டுமல்ல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், உலக ஏகாதிபத்தியங்கள் என பல மறைமுக எதிரிகளை எதிர்கொண்டு நம்முடைய இயற்கை வளங்களையும், உரிமைகளையும் பாதுகாக்கப் போராடி வருகின்றார்கள். இந்த நிலையில் முதன்மையாக நாம் செய்ய வேண்டியது, அணு உலைக்கு எதிராகப் போராடும் மக்களின் கைகளை வலுப்படுத்துவதும், அவர்களுக்கு ஆதரவான குரல்களைத் தொடர்ந்து வெளிபடுத்துவதும் தான்; அத்தோடு மின்னுற்பத்திக்கான ஒரே வழி பேரழிவை ஏற்படுத்தும் அணு உலை தான் என்ற மாயையலிருந்து இந்தியாவையும், தமிழ்நாட்டையும் மீட்டு காற்றாலை, கதிரவன் ஒளி போன்ற அளவில்லாத மரபு சாரா எரிஆற்றல்களின் மூலம் மின்னுற்பத்தி செய்ய நெருக்குதலுக்கு உள்ளாக்குவதும் தான்.

மக்கள் போராட்டம் ஓங்குக !!!

- ப.நற்றமிழன் 

( esan.palani@gmail.com), 

தமிழர்ப் பாதுகாப்பு இயக்கம் (Save Tamils Movement)

kudankulam udayakumar interview